கலப்புமண வாரிசு - ஜாதி?

சில நாட்களுக்கு முன்னர் திரு.பத்ரி நாராயணன் தனது ‘எண்ணங்கள்’ வலைப்பதிவில் இட ஒதுக்கீடு பற்றி எழுதியிருந்த பதிவில் ‘இட ஒதுக்கீடு பற்றி எழுதப்படும் பலவித கருத்துகளில் கலப்பு மணம் பற்றி, ஏன் விவாதம் ஏதும் இல்லை’ என்ற வியப்பினை எனது பின்னூட்டத்தில் தெரிவித்திருந்தேன். யாரும் இது வரை ஏதும் தெளிவான விவாதம் எதனையும் முன்னெடுக்காததினால், ‘தனது, தனது பிள்ளைகள் திருமண விடயத்தில் சாதி சார்ந்த இட ஒதுக்கீட்டினை கடைபிடிக்கும் யாருக்கும் கல்வி, வேலை வாய்ப்பில் இட ஒதுக்கீட்டினை மறுக்க உரிமை கிடையாது’ என்ற எனது நிலைப்பாட்டில் இதுவரை மாற்றமில்லை.

கலப்பு மணம் இட ஒதுக்கீட்டு பிரச்னையை போக்க உதவுமா? என்றால் கட்டாயம் உதவும் என்பது எனது அனுமானம். எனது மேற்கூறிய பின்னூட்டத்திலேயே, கலப்புமணம் மூலம் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு தந்தை அல்லது தாய் இருவரில் ஒருவருடைய ஜாதியினை தேர்ந்தெடுக்கலாம் எனவும் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

ஆதிரை என்பவரின் ‘உள்ளல்’ என்ற வலைப்பதிவில் எனது பின்னூட்டம் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், கலப்பு மணம் குறித்து நான் கூறியது ஏதும் இல்லை. ஆனால், ஆதிரை எனது பின்னூட்டத்தினை முழுவதுமாக படிக்கவில்லை என நினைக்கிறேன், ‘கலப்புமணம் யாருடைய ஜாதிக் கணக்கில் வரும்?’ என்ற கேள்வியினை பொதுவில் எழுப்பியிருந்தார். அதற்கு பதிலளித்த ‘வவ்வால்’ என்ற வலைப்பதிவாளர் கலப்பு மணத்தின் வாரிசுக்கு தந்தையின் ஜாதியே தரப்படும் என்று ஒரே போடாக போட்டிருந்தார். இதனை அவர் எங்கு படித்தார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த தகவல் நானறிந்த வரையில் தவறு என்று சுட்டிக்காட்டவே இப்பதிவு.

தமிழ்நாடு அரசு 27.06.75 தேதியிட்ட தனது அரசாணை எண் 477ன் மூலம் கலப்புமண தம்பதிகள் தங்களில் யாராவது ஒருவருடைய ஜாதியினை தங்களது குழந்தைகளுக்கு தேர்ந்தெடுக்க அனுமதியளிக்கிறது. ஆனால், அனைத்து குழந்தைகளும் ஒரே ஜாதியினைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். தமிழக அரசு பின்னர் தனது 16.08.94 தேதியிட்ட அரசாணை எண் 17ன் மூலம் ஒரு திருத்தத்தினை கொணர்ந்தது. அதாவது, அட்டவணை வகுப்பினரைப் பொறுத்தவரை அந்தக் குழந்தைகள் அந்த வகுப்பினரால் தங்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும். அட்டவணை வகுப்பு என்று சான்றிதழ் பெற இந்த ஒரு தகுதியும் பெற வேண்டும். அட்டவணை வகுப்பினரைப் பொறுத்தவரை மத்திய அரசிற்கே அதிகாரம் உண்டு. எனவே இந்த திருத்தம் மத்திய அரசின் அறிவுரையின் பெயரில் ஏற்ப்படுத்தப்பட்டது. இதற்கான காரணம் தற்பொழுது தேவையில்லை. நாம், தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது ‘கலப்பு மணம் மூலம் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் பெற்றோர் தங்களில் யாராவது ஒருவரின் ஜாதியினை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளலாம்’ என்பதே!

மேலும் கலப்பு மணத்தினை ஊக்குவிக்கும் வண்ணம் ஊக்கத் தொகை போன்ற பிற பயன்களையும் அரசு அளிக்க முன்வருகிறது. முக்கியமாக 28.12.76 தேதியிட்ட தமிழக அரசு அரசாணை எண் 188ல் வேலை வாய்ப்பில் கூட முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது.

காவியட்...

பல சமயங்களில் சில வக்கீல்கள் சட்டம் தெரிந்து சம்பாதிப்பதை விட சட்டம் தெரியாமல் சம்பாதிப்பது அதிகமாக இருக்கும். அதுவும் நமக்கு சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களில் தலையிடும் பொழுது இப்படி அடிக்கடி நடப்பதுண்டு. புலி பசித்தால் சிறிது புல்லையும் தின்ன வேண்டியது போல சிவில் வழக்கறிஞர்கள், கிரிமினல் வழக்குகளையும் எடுத்துக்கொள்வதுண்டு. ஆனால் கிரிமினல் வக்கீல்கள் சிவில் கோர்ட்டுகள் பக்கம் தலை வைத்துப் படுப்பது எப்பவாவது குறிஞ்சிப்பூ பூப்பது போலத்தான் நடப்பதுண்டு.

சிவில் வழ்க்குகள் நடத்தியர்வர்கள் காவியட் (CAVEAT) என்ற வார்த்தையினை கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். யாரவது நம்மீது வழ்க்கு தொடர்ந்து, நமக்கு தெரியாமல் ஏதாவது ஆர்டர் (ORDER) வாங்கிவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், நாம் ஒரு நாலு எழுத்து மனுவை எழுதி, இல்லை இதற்கென பிரிண்ட் செய்யப்பட்ட பாரம் உண்டு, அதனை நிரப்பி கோர்ட்டில் தாக்கல் செய்து விடலாம். எல்லாம் சேர்த்து செலவு ஐம்பது ரூபாய்க்கு மேல் ஆகாது. இந்த சம்பவம் நடந்த காலமான சுமார் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு முன்னூறு ரூபாய் செலவில் காவியட் தாக்கல் செய்து விடலாம். இதனால் பெரிய பலன் ஒன்றும் இல்லை. எதிராளி வழக்கு தாக்கல் செய்தால் உங்களுக்கு முன்னரே தெரிவிக்க வேண்டும். வக்கீல்களின் சில்லறை செலவுகளை கவனிப்பதற்கென்றே இப்படி சில வசதிகள் சட்டத்தில் உண்டு.

ஒரு நாள் எங்களுக்கெல்லாம் நன்கு தெரிந்த அந்த வக்கீல் அவசரமாக வந்தார். சிவில் கோர்ட் வாசனையே அறியாத கிரிமினல் வக்கீல் அவர். வந்தவர் நேரடியாக என் சீனியரிடம் சென்றார்.

"அணணாச்சி காவியட்டுனா என்ன?"

"என்னல! உங்க காலேஜ் வாத்தியார்ட்ட கேக்கறத இங்க வந்து கேக்கற..."

இந்த 'ஏல' விளிச்சொல் என்னுடைய சீனியரிடம் கிடைக்கக்கூடிய அதிகபட்ச மரியாதை. இதர வார்த்தைப் பிரயோக்ங்களை விவரிப்பது நாகரீகமாக இருக்காது. நானும் மும்பை, டெல்லி வரை பார்த்து விட்டேன். வழக்கறிஞருகளுக்கு ஜட்ஜ்மெண்ட், அப்பீல் போன்ற வார்த்தைகள் எவ்வளவு இலகுவோ அதை விட சுலபமாக சில நான் இங்கு எழுதத்தயங்கும் சொற்பிறயோகங்கள் தெறித்து வரும்.

"இல்ல அண்ணாச்சி, எனக்கு ஒரு காவியட் ஃபைல் பண்ணணும். என்ன செய்யணும் சொல்லுங்க..."

"அங்க செல்லப்பா இருக்கான். அவன்ட்ட போயி...பேரு, அட்ரெஸ்லாம் சொல்லி ஒரு நூறு ரூபா கொடு. ஃபைல் பண்ருவான்." சீனியருக்கோ அவருடைய வேலை கெடுகிறதே என்று கவலை. செல்லப்பா எங்கள் கிளார்க்.

"அவ்வளவுதானா, கோர்ட்டுல ஒண்ணும் இல்லயா! அவ்வளவுதானா" நண்பருக்கு நம்பிக்கையில்லை.

"அவ்ளவுதான். வேலய கெடுக்காத. எடத்த காலி பண்ணு".

"இல்ல அண்ணாச்சி. என்னோட க்ளையண்ட்தான். வந்து கேட்டப்ப எனக்கு ஒண்ணும் தெரியல. முதல்ல ஐயாயிரம் ஆகும்னேன். கொடுத்துட்டுப் போய்ட்டான்"

"என்னது" சீனியர் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். வந்த நண்பரை ஏற இறங்க பார்த்தார்.

"ஏல செல்லப்பா...இவன்ட ஐநூறு ரூபா வாங்காம கேவியட் ஃபைல் பண்ணிராத..”

(எனது மனைவியின் சகோதரி பெரிய கார்ப்பரேட் ஃப்ர்ம்மில் பங்குதாரராக உள்ளார். சில சமயம் காவியட் தாக்கல் செய்ய வேண்டி மதுரை, எர்ணாகுளம் என்று விமானத்தில் அவர் பறக்கையில் இந்த சம்பவம் நினைவுக்கு வரும்)

ஐந்து ரூபாய்...

சுவராசியத்துக்கு பஞ்சமில்லாத தொழில் ஒன்று உண்டென்றால் இந்த வக்கீல் தொழிலைப் போல வேறு ஒன்றும் இல்லையென்று அடித்துச்சொல்லி விடுவேன். ஆனால் கிணற்றுத் தவளை தனது கிணற்றை பற்றிப் பெருமையடித்தது போல ஆகி விடலாமென்ற எச்சரிகையின் காரணமாக தொழில்களில் ஒன்று என்று நிறுத்திக் கொள்கிறேன். நான் இப்படி சொல்வதற்கு காரணம் கூட என்னால் சொல்ல முடியும். மனித மனம் மற்றும் செயல்கள் யாரலும் அறுதியிட்டுக் கூற முடியாத மகாக்குழப்பம். அத்தகைய இரண்டு, ஏன் அதற்கு மேலும் அதிகமான மனங்களின் போராட்டத்தின் முடிவினை யாரால்தான் அனுமானிக்க முடியும். வேகமாக விளையாடப்படும் செஸ் போல எத்தனை இயக்கங்கள், சூதுகள் மற்றும் திட்டங்கள். எனவேதான் நான் மொபசல் கோர்ட்டுகளில் அனுபவித்த சுவராசியங்கள் ஹைகோர்ட் போன்ற மேல் கோர்டுகளில் இல்லை. அப்பீல் கோர்ட்டுகளில் வாதி, பிரதிவாதிகளோடு புழங்குவதை விட கேஸ் கட்டுகளோடு மன்றாடுவதுதான் அதிகம். அப்பீல் கோர்ட்டுகளில் விசாரணையோ, குறுக்கு விசாரணையோ கிடையாது. எல்லாம் கீழ்கோர்ட்டுகளில் நடந்து முடிந்து ரிக்கார்டுகளாக்கப்பட்டு, வீங்கிப்போன கட்டுகளை புரட்டிப் போடுவதோடு சரி. பல சமயங்களில் கட்சிக்காரரின் முகம் கூட தெரியாமல் தபாலில் வந்த கட்டுகளையும் அதனோடு இணைத்து அனுப்பப்பட்ட டிமாண்டு டிராப்டையும் வைத்து கேஸ் நடந்து முடிந்து விடும். இதில் என்ன சுவராசியம் இருக்கப் போகிறது. ஆனால் நான் எற்கனவே சொன்னபடி டிரையல் கோர்ட்டுகளில் அப்படியல்ல. எப்போது என்ன நடக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. எப்போது யாருக்கு அதிஷ்டம் அடிக்கும் என்பதையும் சொல்ல முடியாது.

எனக்குத் தெரிந்த வக்கீல் ஒருவருக்கு இப்படி ஒரு அதிஷ்டம் அடித்தது. அவர் ஒரு நல்ல கிரிமினல் வக்கீல். பதினைந்து வருஷம் இருக்கும். ஒரு பெயில் சம்பந்தமாக ஆஜரானார். பெயிலும் கிடைத்தது. கைதானவரின் அப்பாவுக்கு பெரிய சந்தோஷம்.

"ரொம்ப தேங்ஸ், பீஸ் தரணும் உங்களுக்கு....எவ்வளவு"

"என்ன... ஒரு அஞ்சு ரூபா கொடுங்க" வக்கீல் நண்பர்.

ஐநூறை அஞ்சாக சொல்வதில் ஒரு சலிப்பும் கலந்திருந்தது, இதெல்லாம் ஒரு பீஸா என்று. வழக்கு சாதகமாக முடிந்தால் வக்கீல்களின் பேச்சில் ஒரு சின்ன அலட்சியம் தென்படுவது கோர்ட்டுக்கு சென்றவர்களுக்குத்தான் தெரியும்.

"கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா இருக்கே...மூணு ரூபாயா வாங்கிக்கங்க. அடுத்த தடவ பாக்கலாம்."

பதறினார் வக்கீல்," பாய்...அதுக்கெல்லாம் அப்பியரானா கஷ்டம். சரி நாலு ரூபாயா தந்துருங்க..."

பாய் யோசித்தார். நண்பருக்கு கவலை...ஒரு நல்ல கட்சிக்காரரை இழந்து விடுவேமோ என்று. இந்த மனப்போராட்டங்களெல்லாம் ஒரு சில நொடிப்பொழுதில் நடந்து முடிந்து, வக்கீல் வாய் திறப்பதற்குள், கட்சிக்காரர் "இந்தா..பிடிங்க, மனசா வாங்கிக்கங்க..." பணத்தை நீட்டினார்.

வாங்கிய வக்கீல் நண்பருக்கு அதிர்ச்சி...பின்ன பாய் மூவாயிரத்தோடு ஒரு ஐநூறை சேர்த்து, முவாயிரத்து ஐநூறாக அல்லவா தந்திருந்தார். நண்பர் ஐநூறை ஐந்தாக்க, வந்த பாயோ ஐயாயிரமாக நினைத்திருக்கிறார்.

வளர்ச்சியின் விலை?

சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் ‘குமாரா ரேஸ்கோர்ஸ்’ சுற்றுலா ஏறக்குறைய அனைத்து குடும்பங்களும் பங்கெடுக்கும் வைபவம். ‘ஸ்டில்வாட்டர் ரயில்நிலைய’த்தில் இருந்து அந்த 14 பெட்டிகள் கொண்ட ரயில் கிளம்புகையில் அநேகமாக மாவட்டத்திலுள்ள அனைத்து தொழிலாளர் குடும்பங்களும் அதில் ஆஜராகியிருப்பார்கள். அந்த நாள் ரயில் பயணம் செய்யும் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் தெரிந்தவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். சிறுபிள்ளைகளான நாங்கள் அனைவரும் சுற்றுலா நாளை, அது எப்போது வரும் என்று மிக்க ஆவலாக எதிர்பார்த்திருப்போம். பெண்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து ஊர்வம்பு பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆண்கள் தனியே வேறொரு பெட்டியில் அமர்ந்து கொண்டு பியர் அருந்திக் கொண்டு....அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் வழக்கமாக எதைப் பேசுவார்களோ, அதைப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். பிள்ளைகள் தங்களது உற்சாகத்தை அடக்கமுடியாமல் ரயிலுக்குள் அங்குமிங்கும் ஓடிக் கொண்டிருப்பார்கள். எனக்கென்னவோ ஜன்னல் வழியாக வெளியே கடந்து மறையும் காட்சிகளைக் காணத்தான் பிடிக்கும்.

அந்த நாட்களில் ரயில் ஒரு பெரிய சைத்தான்...பிசாசு போல இருக்கும். நீராவியில் ஓடும் அந்த ரயில் குடியிருப்புகள் ஏதுமில்லாத நிலப்பரப்புகளினூடே கடந்து செல்லும். ரயில்பாதை கடற்கரையோரமாக நீண்டு கிடக்கும். கடற்பறவைகள் மீன்களுக்காக கடலினுள் வேகமாக கீழிறங்குவதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும், சில சமயம் அலைகளின் மேலாக துள்ளும் டால்பின்களும் தென்படும். பயணத்தில் இறுதியில் குமாரா ரேஸ்கோர்ஸ¤க்கு ஒரு பெரிய கூட்டமாக வந்து இறங்குவோம். புல்வெளியில் தட்டுத்தடுமாறி அங்குமிங்கும் ஓடி, கீழே விழுந்தும் நல்ல இடங்களைத் தேடுவோம். அனைவரும் ஒரு வழியாக ஆங்காங்கே ஒருவழியாக கூடியமர்வார்கள். விரைவிலேயே மற்ற நிகழ்ச்சிகள் ரம்பித்துவிடும்.

எப்போதும் முதலில் ‘சாக்கு ரேஸ்’தான் இருக்கும். முதலாவது வரும் அதிஷ்டசாலிக்கு ஏழு ஷில்லிங்ஸ் பரிசாக கிடைக்கும். நான் இரண்டு முறை வென்றிருக்கிறேன். வயதுவாரியாக எங்களை நிற்க வைத்து ஓட விடுவார்கள். அந்த சாக்குகள் வேறு பெரிதாக சில சமயம் எங்கள் நாடியைக் கூட மூடும் வண்ணம் இருக்கும். ரேஸ் நடத்துபவர் விசில் ஊதியதுதான் தாமதம், அந்த சாக்குக்குள் நாங்கள் முடிந்தமட்டும் இப்படியும் அப்படியும் முடிந்தமட்டும் துள்ளி துள்ளி தட்டுத் தடுமாறி ஓடுவோம்...

அடுத்தப் போட்டி ‘மூன்று கால் ரேஸ்’. பங்கு கொள்ளும் பிள்ளைகளானும் சரி, பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பெற்றோர்களானாலும் சரி...இந்தப் போட்டிதான் அதிகம் பிடித்தது. இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்வதற்கு எங்களுக்கு உருவத்தில் எங்களுக்கு சம அளவில் இருக்கும் கூட்டாளியைத் தேடிக் கொள்வோம். கூட்டாளிகள் இருவரும் அடுத்தடுத்து நின்று தங்கள் கால்கள் ஒன்றோடொன்றை சாக்ஸ் வைத்து இருக்கக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். விசில் ஊதியவுடன் கூட்டாளிகள் இருவரும் தங்களது மூன்று கால்களில் ஓட வேண்டும். இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெறுவதன் ரகசியம், போட்டி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னர் கொஞ்சம் பயிற்சி செய்து கொள்ளுதல். அதனால் இருவரும் ஒரே சீராக ஓட இலகுவாக இருக்கும். அடுத்த முக்கிய விஷயம், சிரித்து விடக்கூடாது. சிரிக்க ஆரம்பித்தால் அவ்வளவுதான் கீழே விழ வேண்டியதுதான்.

அதற்கடுத்தப் போட்டிக்கு முன்னதாக அனைவரும் தாகசாந்திக்கு கூடி விடுவார்கள். பொதுவாக ‘ஸ்நோ•ப்ளேக்’ ஐஸ்கிரீம் மற்றும் சோடா மாதிரி குளிர் பானங்கள் இருக்கும். உடனடியாக அடுத்த போட்டி தொடங்கி விடும். தள்ளுவண்டி ரேஸ். இதற்கு கொஞ்சம் கவனம் தேவை. அவரவர் சொந்த ரிஸ்க்கில்தான் கலந்து கொள்ள முடியும். கலந்து கொள்ளும் சிறுவர்கள் கொஞ்சம் திடகாத்திரமாக இருத்தல் நல்லது. பொதுவாக சிறுமிகள், அவர்களது உடை இந்தப் போட்டிக்கு அவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்காதென்பதால் கலந்து கொள்வதில்லை. இந்தப் போட்டிக்கும் கூட்டாளி தேவை. ஒருவர் தரையில் கைகளால் ஊன்றிக் கொள்ள மற்றவர் அவரது கணுக்காலைப் பிடித்து தூக்கிக் கொண்டு தள்ளுவண்டியை தள்ளிச் செல்வது போல ஓட வேண்டும். முதல் பரிசாக பத்து ஷில்லிங் கிடைக்கும், இரண்டு பேருக்கும் சேர்த்துதான்...

அடுத்த போட்டி வேடிக்கையானது! நாங்களெல்லாம ஆளுக்கொரு ஸ்பூனில் அவித்த முட்டையை வைத்து கொண்டு வரிசையாக நிற்போம். பின்னர் அப்படியே ஓடுகளத்தை ஒரு முறை சுற்றி வர வேண்டும். முட்டையை ஸ்பூனில் இருந்து கீழே விழாமல் முதலில் வருபவருக்கு பரிசு. இன்னும் கூட நிறைய போட்டிகள் இருக்கும், முக்கியமாக ‘கம்-பூட்’ எறியும் போட்டி. இந்தப் போட்டியில் யார் வேண்டுமானாலும் கலந்து கொள்ளலாம். எங்கள் அம்மாக்கள் எல்லோரும் பூப்போட்ட •ப்ராக்குகள், முழுக்கை ஸ்வெட்டர், முத்து நெக்லஸ், ஹை ஹீல் ஷ¥க்கள், ஸ்டாக்கின்ஸ் சகிதம் போட்டிக்கு சம்பந்தமேயில்லாத விதவித உடைகளில் போட்டியில் கலந்து கொள்ள முன்வந்து, வரிசையில் நிற்பதே வேடிக்கையாக இருக்கும். ஆனால், அவர்களே நன்றாக எறிவார்கள். நானும் கூட சில சமயம் வென்றிருக்கிறேன். ஏனோ தெரியவில்லை, எனக்கு இந்தப் போட்டியில் நல்ல திறமையிருந்தது.

வேறு வேடிக்கை விளையாட்டுகளும் இருக்கும். கயிறு இழுத்தல், மரக்கட்டையை பிளத்தல்...இன்னும் சில, எல்லோருக்கும் ஏதாவது கிடைக்கும் வண்ணம். பொதுவாக அனைவருக்குமே சாக்கலேட் பார் பிற மிட்டாய்கள் என ஏதாவது பரிசு கிடைத்துவிடும். அந்தநாளின் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியுமே எனக்கு மிக மிக முக்கியமானதாக இருக்கும்.

மதிய உணவு பிரமாதமாக இருக்கும். ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் மற்றவர்களுக்கு போட்டியாக விதவிதமாக சமைத்து கொண்டு வருவார்கள். அம்மாவின் உணவு, சுத்தமான கசங்கலில்லாத வெள்ளை நிற மேசை விரிப்பு, தட்டு, கத்தி மற்றும் முள்கரண்டி என பாரம்பரியமான முறையில் இருக்கும். ரொட்டி, பழ கேக்குகள், ஸ்கான், பேஸ்டிஸ், ஸ்வாண்டிச்கள், ஊறுகாய், பலவகை இறைச்சி வகைகள், சாலட்கள்...பின்னர் நியூசிலாந்தின் வழக்கமான உணவாக எப்போதும் இருக்கும் சாஸேஜ்கள் மற்றும் அனைத்து வகை உணவுகளும் இருக்கும். சூடான தேநீருடன் இந்த உணவுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக காலியாகும். காப்பி அப்போதெல்லாம் வழக்கத்தில் இல்லை. ஆனால், ‘பெரியவர்களுக்கானது’ என்று கூறி எங்களுக்கு தேநீர் குடிக்க அனுமதியிருக்காது. சோடா பானங்கள்தான். எனது ஃபேவரிட் ராஸ்பரி சோடா!

எப்படித்தான் ஓடியது என்று தெரியாமலேயே அந்த நாள் வேகமாக கடந்து முடிந்துவிடும். மாலையில் ரயிலில் அனைவரும் ஏறிக்கொள்ள, காலையில் இருந்த உற்சாகம் இருக்காது. பிள்ளைகள் எல்லாம் உறங்கிப் போக காலையில் ரயிலில் இருந்த சத்தமும் இருக்காது. ஆண்கள் வழக்கமாக மதுமயக்கத்தில் கிடக்க பெண்கள் தங்களது ஊர்வம்புகளை விடாது நடத்துவார்கள். அடுத்த நாள் காலை எழும் போதுதான் நானும் வீடு வருமுன்னே உறங்கியிருப்பது தெரியும்...

கார்கள் வந்தபின்னர் இந்த சுற்றுலாக்கள் தொழிலாளர்களிடையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து போனது. அப்போதெல்லாம் கார்கள் பலரால் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஆடம்பரப் பொருள். நாளாவட்டத்தில், கார்களில் விலையும் குறைந்தது. தொழிலாளர்களில் சம்பளமும் கூடிப்போக முக்கியமாக...முன்னேற்றத்தின் ஆதிக்கதில்...எங்கள் சுற்றுலாக்கள் இல்லாமலேயே போயிற்று. பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக நாம் அளிக்கும் விலையா?

ஏன்...முன்னேற்றமென்பது இப்படித்தானிருக்குமா?

அவர்கள் மாறவேயில்லை...

இன்று மாலை அப்பாவுடன் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் பேசியதைவிட சிரித்ததுதான் அதிகம். அவருக்கு புற்று நோயாம், இன்னும் மூன்று நாட்களில் அறுவை சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனையில் சேரவேண்டுமாம். அதைப் பற்றி அவர் கவலைப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. தனது சுரங்கத் தொழில் நாட்களைப் பற்றி சிரிக்க சிரிக்க பேசிக் கொண்டேயிருந்ததில் எனக்கும் எந்த கவலையும் தெரியவில்லை. இறுதியில் நானும், "அப்பா இது நல்லது. பைபிளில் கூட இப்படித்தான், 'நகைச்சுவை, இதயத்திற்கு மருந்தினை விட களிப்பான ஒன்று' என்று இருக்கிற்து" என்றேன்.

கிறிஸ்மஸ¤க்கு சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு நான்கு வார விடுமுறை. விடுமுறையினை விட முக்கியமானது, அதன் தொடக்கத்தில் அளிக்கப்படும் விடுமுறைக் கொடை. அந்த ஒரு மாத விடுமுறையினைக் கொண்டாட அது போதும். பெருந்தொகையினை சுமந்து அனைவரும் தங்கள் தங்கள் வீட்டுக்கு உற்சாகமாக புறப்பட்டு விடுவர். அனைவரும் என்றால் எல்லோருமே அல்ல. சிலருக்கு வீட்டிற்கு போவதை விட நாற்பத்தைந்து மற்றும் போக்கர் சூதாட்டம்தான் முக்கியம். வீடெல்லாம் அதற்குப்பிறகுதான்....

அதற்கிடையில் சுரங்கத்தின் குளியல் கூட கண்காணிப்பாளர், 'இந்த அழுக்குப் பிடித்த சுரங்கச் சீருடையினை எல்லாம் வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள? அல்லது நான் தூர எறியட்டுமா?' என்று கத்துவார். தெள்¢வுடனிருக்கும் ஒரு சிலரைத் தவிர வேறு யாரும் அதைச் சட்டை செய்வதில்லை. 'உன் இஷ்டம்' என்னும் அவர்களது கவனம் ஆட்டத்தில் இருக்கும் அல்லது வீட்டுக்கு செல்லும் உற்சாகத்திலிருக்கும். கையிலிருக்கும் பணத்துக்கு புதுச் சீருடை வாங்கிக் கொள்ளலாமே! பழைய சீருடையினை வாங்கிச் செல்லும் சிலரை மற்றவர்கள் அற்பமாகப் பார்ப்பார்கள்.

குளியல் கூட தொழிலாளி அவர்களை திட்டிக் கொண்டே பழைய சீருடைகளை எடுத்துப் போய், குளியலறைக்கு பின்புறமாக உள்ள புதர்களடர்ந்த சதுப்புக் காட்டில் தனக்கு முடிந்தமட்டும் முழுச் சக்தி கொண்டு வீசி எறிவான்.

நான்கு வார விடுமுறை சீக்கிரமாகவே ஓடி விடும். மறுபடியும் ஷிப்ட் தொடக்கத்துக்கான சங்கொலிக்கு அனைவரும் ஆஜராகி விடுவர். அனைவரும் என்றால் எல்லோருமே இல்லை. சிலர் குளியலறைக்கு பின்புறமாக உள்ள புதர்களடர்ந்த சதுப்புக் காட்டில், அவசர அவசரமாக எதனையோ தேடிக் கொண்டிருப்பர். இறுதியில் அனைத்து தொழிலாளர்களும் வந்து ஒரு சேர நிற்கும் போது அது ஒரு வேடிக்கையான காட்சியாக இருக்கும்.

பலர் புத்தம் புதிய பளபளக்கும் சீருடையில் நிற்பர். மற்ற சிலரின் உடைகள்தான் வினோதமானதொரு கலவையில் இருக்கும். குள்ளமான ஒருவர் தனது கால்சாராயினை கீழே மடித்து விட்டிருப்பார். ஆறு அடி உயரத்துக்கும் மேலான நெட்டையானவரோ, தனது முட்டிக்கு கீழே சிறிது தூரத்தில் நின்று போன கால்சாராயோடு பரிதாபமாக காட்சியளிப்பார். வேறு சிலர் ஒரு காலில் எட்டாம் நம்பர் அளவுள்ள ஷ¤வும் மறு காலில் பத்தாம் நம்பர் ஷ¤வுமாக, அழுக்குப் பிடித்த, பொத்தலாய், கந்தலான ஸ்டாக்கின்ஸ¤டனும் அதை விட கந்தலான் பனியனுடனும் பார்ப்பதற்கே கோரமாய் நின்று கொண்டிருப்பார்.

வருடம்தோரும் தவறாமல் நடக்கும் நிகழ்ச்சியாம் இது. இதைச் சொல்லி விட்டு அப்பா பெரிதாகச் சிரித்தார், "ஒரு போதும் இந்த சுரங்கத் தொ'ழிலாளர்கள் மாறவேயில்லை" என்றார்.....

சர்ஜிகல் கத்தி!

ஞாயிற்றுக் கிழமை அப்பாவுடன் போனில் பேசிக் கொண்டிருந்த போதும் வழக்கம் போலவே சிரிப்புதான். கெல்லியினைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிந்தார். கெல்லி ஐரிஷ்காரர். அவர்தான் சுரங்கம் தோண்டும் கோடாலி போன்ற உபகரணங்களுக்கான பொறுப்பாளி மற்றும் 'ஸ்டோர் கீப்பர்'.

அப்பாவுக்கு அன்று நல்ல ஒரு கோடாலி தேவைப்பட்டது. சுரங்கத்தின் உட்புற சுவர்களைத் தாங்கும் மரத்தாலான உத்திரத்தினை செதுக்க வேண்டியிருந்தது. கெல்லியின் அறையில் நல்ல கூர்மையான ஒரு கோடாலி அப்பாவின் கண்களில் பட்டது. அதனை எடுக்க குனிகையில் பாய்ந்து வந்தார் கெல்லி, 'இல்லை. இல்லை... எடுக்காதே! அது எனது சர்ஜிகல் கத்தி'

ஆம், சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் பார்வையில் உண்மையிலேயே அது ஒரு சர்ஜிகல் கத்திதான். தொழிலாளர்களுக்கு பணமுடையாயிருபின் அவர்கள் போகுமிடங்களில் ஒன்று கெல்லியின் அறை. ஒரு தேர்ந்த மருத்துவரைப் போல நேர்த்தியாக, கெல்லி அவரது 'சர்ஜிகல் கோடாலி' கொண்டு, தொழிலாளியின் விரல்களில் ஒன்றை துண்டாக்கி விடுவான். பின்னர் தொழிலாளி, சுரங்கத் தொழில் விபத்துக்கான நீதிமன்றத்தினை அணுக, இரக்கமுள்ள நீதிபதியும் சும'ர் 500 பவுண்டுகள் வரை, விரலை இழந்த தொழிலாளியின் 'வலி மற்றும் வேதனை'களுக்காக ஈட்டுத் தொகையினை அளிக்க உத்தரவிடுவார்.

இந்த சர்ஜரி தொழிலினால் கெல்லிக்கு நல்ல உபரி வருமானம். ஈட்டுத் தொகையில் 20 சதவிகிதமல்லவா அவரது கமிஷன். அதிகம்தான் என்றாலும் வாங்கிய பணத்துக்கு நிகரான, திறமை அவரிடம் இருந்ததாம். ஆனாலும் ஒரு முறை ஒரு துரதிஷ்டமான தொழிலாளியின் இரண்டு விரல்களை ஒரே வீச்சில் துண்டித்து விட்டாராம். செய்வதையும் செய்துவிட்டு சாதரணமாக சொன்னாராம், 'இன்றைக்கு எனக்கு நாள் சரியில்லை. அதான் இப்ப்டி...'

அப்பாவின் நண்பர் டான்க் ப்ராம்லியின் கதைதான் இன்னும் சோகமானது. அவருக்கு கெல்லியிடம் நம்பிக்கையில்லை. ஏற்கனவே மற்றொரு விரலுக்காக கெல்லியிடம் அநியாய தண்டம் அழுததில் அவருக்கு கொஞ்சம் அவர் மீது கோபம் இருந்தது. எனவே தானாகவே ஒரு விரலை செதுக்கிக் கொண்டார். பின்னர் வழக்கம் போல 'கிரேமவுத் (Greymouth) மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் நஷ்டஈட்டு வழக்கில் ஆஜராக வேண்டியிருந்தது. அதற்கிடையின் நீதிபதிக்கு டாப்ஸன் சுரங்கத்தினைப் (Dobson Mine) பற்றியும் அதன் வழக்கத்துக்கும் அதிகமான 'விரல் துண்டிப்பு' விபத்துக்களைப் பற்றியும் சந்தேகம் வந்து விட்டது. நீதிமன்றத்திலேயே, டாப்ஸன் சுரங்கத்திலிருந்து விரல்கள் துண்டிக்கப்பட்டு நஷ்ட ஈட்டுக்காக தாக்கல் செய்யப்படும் வழக்குகள், நியூஸிலாந்தின் இதர அனைத்து சுரங்கங்களை விட அதிகமாக இருப்பதாக' கூறி, அதனைப் பற்றி விசாரிக்க வேண்டும் என்றும் பணித்திருந்தார்.

டான்க் ப்ராம்லியின் வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது. தான் கோடாலியினைத் தாங்கியபடி ஏணியில் ஏறிக்கொண்டிருக்கையில் திடீரென வழுக்கி விழுந்து விட்டதாகவும் அவரது கையிலிருந்த கோடாலி நழுவி அவரது விரலின் மீது விழுந்து விரலை துண்டித்து விட்டதாக கூறினார்.

நீதிபதி இந்த முறை ப்ராம்லியின் விளக்கத்தை நம்ப தயாரில்லை. சுரங்க மருத்துவரின் அறிக்கையினை சமர்ப்பிக்கும்படி கூறிவிட்டார். அதில் விரல் துண்டிக்கப்பட்டதனைத் தவிர வேறு சிராய்ப்புக் காயங்கள் கூட எதுவும் கூறப்படவில்லை. அதனை வைத்து அந்த இரக்கமற்ற நீதிபதி, 'ஏணியில் ஏறுகையில் கீழே விழுந்ததாக சொல்லும் ப்ராம்லியின் கூற்றில் உண்மையில்லை' என்று சொல்லி வழக்கை தள்ளுபடி செய்து விட்டாராம்.

பாவம் ப்ராம்லிக்கு நீதிமன்றத்திலிருந்து எவ்வித பணமும் கிடைக்காமல் வரவேண்டியதாகி விட்டது. விரலும் போயிற்று. அந்த விரல் ஏற்கனவே போன விரலோடு சேர்த்து இரண்டாவது விரல்.

இதைச் சொல்லி விட்டு அப்பா, 'இரண்டு கைகளிலும் ஒவ்வொரு விரலை இழந்த டாப்ஸன் சுரங்கத் தொழிலாளர்களைப் பார்ப்பது ஒன்றும் அரிதான விஷயமில்லை' என்றார். நானும் அப்படிப் பார்த்திருக்கிறேன், அப்பாவின் நண்பர் ப்ராம்லி உருவத்தில்.

'மரத்தில் இருக்கும் பலாய்க்காய்க்கு (பண்க்காய்க்கு) கையில் இருக்கும் களாக்காயே (கைவிரல்களே) மேல்' என்ற பழமொழிதான் ஞாபகம் வருகிறது...

(நியூசிலாந்து நாட்டிலிருந்து நண்பரொருவர் எனக்கு சுவராசியமான மடல்களை எழுதுவார். சுரங்க தொழிலாளியான அவரது தந்தை தனது அனுபவங்களை ஒலிநாடாவில் பதிந்து வைத்திருக்கிறார். அவர் கூறிய விஷயங்களை வைத்து எனக்கு வந்த மடல்கள் சிலவற்றை மொழிபெயர்த்தேன். இம்மடல்களை நான் இங்கு பதிய காரணம், தற்பொழுது சோஷியல் செக்கியூரிட்டி என்ற பெயரில் உழைக்காமல் காலத்தை ஓட்டுபவனுக்கும் பணத்தத இறைக்க இயலும் வண்ணம் நியூசிலாந்து போன்ற நாட்டின் பொருளாதாரத்தை கட்டி எழுப்ப சொந்த நாடுகளை விட்டு தொலைதூர தேசத்தில் வந்து குடியேறிய மக்களின் உழைப்பினை நினைவு கூறுவதே! இந்த பதிவும் இதனை தொடரும் அடுத்த இரண்டு பதிவுகளும் எனது நண்பருக்கு சமர்ப்பணம்.)

அட்லாண்டிக்கு அப்பாலும்...

ஜெரால்ட் ஜான்சன் என்பவர் எழுதிய 'தி சுப்ரீம் கோர்ட்' என்ற கையடக்கமான புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பழைய புத்தகக்கடையில் எதேச்சையாகப் பார்த்த 1963ம் வருட புத்தகம். சுப்ரீம் கோர்ட் என்பது அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம். சாமான்யர்களுக்காக (lay persons) எளிமையான மொழியில் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் அதன் வரலாறு, செயல் முறை, அதிகாரம் இவற்றைப் பற்றி எழுதியுள்ளார். அரசின் மற்ற இரு தூண்களான சட்டமன்றம் (legislature) அமைச்சகம் (executive) ஆகியவற்றைப் பற்றியும் இது போன்ற இரு நூல்கள் எழுதியிருக்கிறார்.

புத்தகத்தில் 'த பவர் ·ப் த சுப்ரீம் கோர்ட்' என்ற பாகம் சுவராசியமானது. செப்டம்பர் 11 நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமெரிக்கர்கள் அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்திற்கு அப்பாலும் நாகரீகமடைந்த ஒரு உலகம் இருப்பதை அதிகமாக உணர்கிறார்கள் என்ற போதிலும், இந்தப் புத்தகம் எழுதப்பட்ட 1962ம் ண்டு அவர்களின் உலக நோக்கு எவ்வாறாக இருந்தது என்பதற்கு அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றத்தி அதிகாரங்களைப் பற்றி எழுத விழைந்த ஆசிரியரின் பார்வை ஒரு சான்று.

"நாகரீகமடைந்த அனைத்து நாடுகளிலும் ஏதாவது ஒரு வகையான மேல்நிலை நீதிமன்றங்கள் இருந்தாலும், நீதிமன்றப்பணிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட கடமை, உரிமையினை தன்னகத்தே கொண்டதினால் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றமானது மற்ற அனைத்து நாட்டு நீதிமன்றங்களிலிருந்தும் வித்தியாசப்படுகிறது. அது அரசின் மூன்றின் ஒரு பங்காகும். முக்கியமாக, நாடு இன்று எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை தீர்மானிப்பதோடு, நாளை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் எனவும் தீர்மானிக்கிறது."

"மற்ற நாட்டு நீதிமன்றங்கள் சட்டம் என்ன என்பதை தீர்மானிப்பதோடு தங்கள் பணியினை முடித்துக் கொள்கின்றன. ஆனால் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றமோ ஒன்றல்ல, பல தடவைகள் சட்டமன்றத்தின் பணியாகிய சட்டம் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் எனவும் தீர்மானித்துள்ளன"

ஜெரால்ட் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றத்தின் தனித்தன்மை வாய்ந்த அதிகாரமாக கூறுவதை நாம் 'நீதிபதியால் ஏற்படுத்தப்படும் சட்டம்' எனக் கூறலாம். அதாவது சட்டத்தில் மூன்று முக்கிய வகைகள் உள்ளன. முதலாவது எழுதப்படாத சட்டம். பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் நாய் வேலியை தாண்டிக் குதித்து வந்து உங்களைக் கடித்து வைத்தால் உங்களுக்கு அவர் நஷ்ட ஈடு தர வேண்டும் என்று எந்த சட்டமன்றமும் எழுத்த்¢ல் எழுதி நிறைவேற்றவில்லை. ஆனால் தர வேண்டும். முக்கியமாக பிரிட்டிஷ் அரசியலமைப்புச் சட்டமே எழுதப்படாததுதான். இரண்டாவது எழுதப்பட்ட சட்டம். இதற்கு அனைவருக்கும் தெரிந்த இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உதாரணமாக கூறலாம். மூன்றாவதுதான் ஜெரால்ட் கூறும் 'நீதிபதி ஏற்படுத்தும் சட்டம்' (Judge Made Law). அதாவது நீதிபதி கூறும் எதுவும் சட்டமாகக் கூடிய அபாயம்!

ஜெரால்ட் இதற்கு உதாரணமாக கூறுவதைப் பார்க்கலாம். அமெரிக்காவில் இனப்பாகுபாடு சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட காலம் இருந்தது. இதன்படி ரயிலில் வெள்ளையர்களும், பிற நிறத்தவர்களும் பயணம் செய்ய தனித்தனி பெட்டி இருந்தது. வெள்ளையர்கள் பயணம் செய்யும் பெட்டியில் மற்றவர்கள் பயணம் செய்ய முடியாது. இந்தப் பிரச்னை நீதிமன்றத்தில் 'பிளேஸி வழக்கு' என்ற வழக்கில் எழுகையில் 1896ம் ஆண்டு அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் 'இரு வெவ்வேறு பெட்டிகள் இருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் இரு பெட்டிகளும் ஒரே மாதிரி இருக்க வேண்டும்' என்று கூறி 'பாகுபாடு ஆனால் சமநிலை' (separate but equal) என்ற சட்டக் கொள்கையை வரையறுத்தன. அதற்குப் பிறகு ரயிலில் மட்டுமல்லாது மற்ற அனைத்து வகைகளிலும் இந்த கொள்கை பின்பற்றப்பட்டது. ஆனால் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் அமெரிக்க அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் இந்த 'சமநிலையான பாகுபாடு' என்று எதுவும் கூறப்படாடத நிலையிலேயே நீதிபதிகள் ஏற்படுத்திய சட்டம் அமுலுக்கு வந்ததை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

தொடர்ந்து ஜெரால்ட் இந்த சட்டக் கொள்கையின் அடுத்த நிலையினையும் உதாரணப்படுத்துகிறார். 'சமநிலையான பாகுபாடு' நிலை ஐம்பெத்தியெட்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது. எந்தவித சட்டத் திருத்தமும் ஏற்படவில்லை. ஆனால், மீண்டும் இந்தப் பிரச்னை 1954ம் ண்டு நீதிமன்றம் சென்றது. இந்த முறை பிர்சனை அரசு நடத்தும் பள்ளிகளில் வெள்ளையர் குழந்தைகளோடு மற்ற இனத்தவரின் குழந்தைகளும் சேர்ந்து படிப்பதைப் பொறுத்தது. அரசால் சமாளிக்க முடியாத சிக்கலான பிரச்னை என்றால் நீதிமன்றங்களிடம் தள்ளிவிட்டு கைகட்டிக் கொள்ளும் நமது இன்றைய அரசுகளைப் போலவே அரசு கைகட்டி வேடிக்கை பார்க்க, நீதிமன்றங்கள் 'ஒருங்கிணைப்பு' என்ற புதிய சட்டக் கொள்கையை வடிவமைத்தன. இதன்படி அரசுப் பள்ளிகளில் (public schools) அனைத்து இனக்குழந்தைகளும் ஒன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்பதாகும். ஆக, இந்த இரு கொள்கைகளை வடிவமைக்கையிலும் அரசோ, சட்டமன்றமோ ஏதும் செய்யவில்லை. இதுதான் சட்டம் என்பதை நீதிமன்றங்கள்தான் தீர்மானித்தன. இதுதான் நீதிபதியால் ஏற்படுத்தப்படும் சட்டம். இதைத்தான் ஜெரால்ட் அமெரிக்க நீதிமன்றங்களின் தனித்தன்மை என்கிறார். இதில் எவ்வளவு தூரம் உண்மை இருக்க முடியும்?

ஜெரால்ட் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியதற்கு 12 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடைமுறைக்கு வந்து விட்ட இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை கொஞ்சம் சிரமம் எடுத்து படித்திருப்பாராயின் இவ்விதம் எழுதியிருக்க மாட்டார். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 141வது பிரிவு இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் வரையறுக்கும் சட்டமானது அதன் கீழ் உள்ள அனைத்து நீதிமன்றங்களையும் கட்டுப்படுத்தும் எனக் கூறுகிறது. இதே மாதிரியான அதிகாரம் உயர் நீதிமன்றங்களுக்கும் உண்டு. உண்மையில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகாரம் வானளாவியது என்றால் அது மிகையான ஒரு கருத்தாக இருக்க முடியாது. பாராளுமன்றம் இயற்றும் எந்த ஒரு சட்டத்தையும் அது எத்தனை பெரிய மெஜாரிட்டியால் நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தாலும் 'அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு விரோதமானது' என செல்லா காசாக்கலாம். ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்படும் எந்த ஒரு அரசுப் பணியாளரையும், ஏன் ஜனாதிபதியையே தகுதியில்லாமல் பணியிலிருக்கும் பொருட்டு நீக்கலாம்...இன்னும் என்னன்னவோ!

பலமுறையல்ல எண்ணிலடங்கா முறை இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் இதுதான் சட்டம்...இந்த முறையில்தான் சட்டம் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்பதை வரையறுத்துள்ளன. முக்கியமான சமீபத்திய உதாரணம் கூற வேண்டுமென்றால் 'அசோசியேஷன் பார் டெமாக்ரடிக் ரிபார்ம்ஸ்' என்ற அமைப்பு தாக்கல் செய்த வழக்கில் 'வேட்பாளர்களிடம் இருந்து அவர்களது கல்வி, சொத்து விபரம், கடன்கள் மற்றும் குற்ற வழக்குகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விபரங்களை கோர வேண்டும்' என்று தேர்தல் ஆணையத்துக்கு உத்தரவிட்டதை தொடர்ந்து இத்தகைய உத்தரவினை தேர்தல் ஆணையம் பிறப்பித்தது. பதறிப்போன பிஜேபி அரசு உடனடியாக மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தில் புது சட்டப்பிரிவுகளை ஏற்படுத்தியது. இதன்படி, ஒரு வேட்பாளர் இந்த சட்டத்தில் கேட்கப்பட்டுள்ள விபரங்களை மட்டுமே அளித்தல் போதுமானது. இதற்கு மேலாக எந்த நீதிமன்ற தீர்ப்போ அல்லது தேர்தல் ஆணைய உத்தரவோ வேண்டிய விபரங்களைத் தர வேண்டியதில்லை. ஆக, உச்ச நீதிமன்றம் ஏற்படுத்திய சட்டத்தை ஒன்றுமில்லாமல் செய்ய பாராளுமன்றத்தால் ஒரு சட்டம். 'விட்டேனா பார்' என்றது நீதிமன்றம் பியூசிஎல் (PUCL) தொடர்ந்த வழக்கில். 'அரசின் சட்ட திருத்தம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தால் மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள பேச்சுரிமையை பறிப்பதாக இருக்கிறது' என்று கூறி அரசு சட்டம் செல்லாது என அறிவித்து விட இறுதியில் நீதிபதிகளின் சட்டமே வென்றுள்ளது. இதன் பலன்களை விரைவில் நடைபெறப் போகிற தேர்தலில் நாம் பார்க்கலாம்.

ஜெரால்டுக்கு தெரியுமா? அட்லாண்டிற்கு அப்பாலும் நாகரீகங்கள் இருக்கின்றன. அங்கும் நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. அவையும் சட்டத்தின் ஆட்சியை போற்றுகின்றன என்று. அதெற்கெல்லாம் அவருக்கு நேரம் ஏது? இந்தியா என்றாலே பசுக்கள் திரியும் சாலையும், அழுக்கு குழந்தைகளும் என்றல்லவா அவர்களது எண்ணமாக இருந்திருக்கிறது. 'பாவம் ஆசிரியர், இப்படி கரித்துக் கொட்டுகிறேனே' என்பவர்களுக்காக அவர் மேலும் எழுதுகிறார்.

"இவ்விதமாக 1954ல் உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்து விட்டாலும், அதனால் சட்டத்தை மாற்ற இயன்றதேயொழிய சமூகக் கொள்கையை முற்றிலும் மாற்ற முடியவில்லை. அது ஒரு சமூக பழக்கம். உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு சமூக பழக்கத்தினை மாற்றுவது சட்டத்தினை மாற்றுவதை விட கடினமான காரியம். அந்தப் பணியில் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் முழு வெற்றி பெற வில்லையெனினும் அநேக நாடுகளில் உள்ள பிற நீதிமன்றங்கள் அவ்விதம் முயலுவதை சிந்தித்துக் கூட பார்ப்பதில்லை"

முதலில் ஜெரால்ட் இனவெறியினை சமூக கொடுமை எனக்கூறவேயில்லை. சமூகப் பழக்கம் என்கிறார். அடுத்து, சமூக ஒருங்கிணைப்பு தேவை என்பதையும் வலியுறுத்தவில்லை. சமூக ஒருங்கிணைப்பு நீதிமன்றங்களில் போராடும் வழக்குரைஞர்களின் கவலை என்கிறார். இந்தப் புத்தகத்தின் நோக்கம் சமூக ஒருங்கிணைப்பு என்பதல்ல என்றாலும், ஆசிரியரின் முகம் தெரிகிறது. அடுத்து அநேக நாடுகளைப் பற்றிய அவரது அறிவு! Most Courts என்ற பதத்தினைப் பயன்படுத்துகிறார். எனக்குத் தெரிந்து 1954ல் மக்களிடையே இனப்பாகுபாடு பேணிய மற்றொரு நாடு தென் ஆப்ரிக்கா மட்டும்தான். இங்கு நாம் மதப்பாகுபாட்டை இனப்பாகுபாட்டுடன் குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது. பாக்கிஸ்தானில் ஒரு இந்து முஸ்லீமாக மதம் மாறி அதன் ஜனாதிபதியாகலாம் (ராணுவத்தில் சேர்ந்து அரசை கவிழ்க்க வேண்டும் என்பது மற்றொரு தகுதி என்பது இருக்கட்டும்) ஆனால் ஒரு கறுப்பர் வெள்ளையராக மாறவே முடியாது. எப்படியோ, இந்திய நீதிமன்றங்கள் 'சமூக பழக்கம்' என்றெல்லாம் தங்களைப் போட்டு குழப்பிக் கொள்ளாமல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே இவை சமூகக் கொடுமைகள் என்று ஒவ்வொரு சமயத்திலும் தலையிட்டு சட்டத்தை வரையறுத்த வரலாற்றை யாராவது ஜெரால்ட் ஜான்சனுக்கு எடுத்துச் சொல்லியிருக்கலாம்.

பெருமைக்காக கூறவில்லை. நாகரீகமடைந்த நாடு என்று கூறிக் கொண்ட அமெரிக்காவின் 1954ம் வருட இனப்பாகுபாடு வழக்கு இதே காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் உச்ச நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டிருந்தால் 'அனைவருக்கும் ஒரே பள்ளி' என்பதோடு இந்திய நீதிமன்றம் நின்றிருக்காது. 'இது என்ன காட்டுமிராண்டித்தனம்?' என்று நமது நாகரீகத்தையே சந்தேகப்பட்டிருக்கும்.

மும்பை
12.01.04

விதிவிலக்குகள்

‘இவங்க திருச்சியில் இருந்து வந்துருக்காங்க...’ எனது சீனியர் அட்வோகேட் சுட்டிக்காட்டிய பெண்ணை, இருக்கையில் மேலும் வசதியாக அமர்ந்தபடி நேராகப் பார்த்தேன். வயது முப்பத்தி ஐந்துக்கு அதிகமாக இருக்காது. முகப்பவுடர் தேவையேயில்லாத நல்ல சிவந்த நிறம் என்றாலும், அதிகமாக முகபவுடர் கவனம் எடுத்துக் கொண்டு பூசியிருந்தது போலத் தோன்றியது. குண்டு என கணிக்கலாம் என்றாலும் உயரத்தைக் கணக்கில் எடுக்கையில், ‘நல்ல தாட்டியான உடம்பு’ என்பதுதான் சரியாக இருக்கும். வடிவான முகம். ஒரு வழக்குரைஞரின் அலுவலகத்துக்குப் சற்றும் பொருத்தமில்லாத வகையில் அளவுக்கு மிஞ்சிய நகைகள் கழுத்திலும் கைகளிலும் பளபளத்தன. ஏதோ நேர்முகத்தேர்வுக்கு வந்திருப்பவரைப் போல கண்களில் ஒரு மிரட்சியுடன், இருக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்து மேசையில் கையூன்றியிருந்தார். நான் அந்த அறையின் வாசலைப் பார்த்தபடி சீனியரின் மேசையின் பக்கவாட்டில் இருக்கும் வழக்கமான எனது நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அறைக்கும் சாலையில் முகம் பதித்திருந்த முன்பக்க அறைக்கும் இடையே வாசல்தான். கதவு எதுவும் கிடையாது. சாலையில் இருந்து அலுவலகத்துக்குள் நுழையும் எவரும், என் கண்ணோடு கண் பொருத்தாமல் உள்ளே வர முடியாது. பல சமயங்களின் இந்த நாற்காலி இருக்குமிடத்தின் முக்கியத்துவம் கருதி, புதிதாக வரும் கட்சிக்காரர்கள், எதிரே இருக்கும் சீனியரை கவனிக்காமல் ‘நான்தான் பெரிய வக்கீல்’ என்ற எண்ணத்தில் என்னிடம் பேச ஆரம்பித்து விடுவதுமுண்டு.

என் கண்கள் அந்தப் பெண்ணின் மீது பதிந்திருந்தாலும், மனது, அவர் என்னைப் பார்த்து கைகூப்பியதையோ, அவருக்கு அடுத்த நாற்காலியில், அந்தப் பெண்மணியின் தோற்றத்துக்கு சற்றும் பொருத்தம் இல்லாமல் சாதாரண சட்டை வேட்டியில் கறுத்த நிறத்தில், கிராமத்து மனிதரைப் போல இருந்தவர் தானும் சற்று எழுந்தபடியே கைகூப்பியதையோ பொருட்படுத்தாமல், இன்னமும், முன் அறையில் இருந்த பெஞ்சில் ஏறி விளையாடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுமியின் மீதே பதிந்திருந்தது.

சற்று நேரம் முன்பு, சிறிது தாமதமாக அலுவலகத்துக்குள் ஒருவித சலிப்போடு நுழைந்த எனக்கு ‘வீட்டுத்தோட்டத்தில் எதிர்பாராமல் பூத்த மலரைப்’ போல உற்சாகத்தைத் தந்தது அந்தச் சிறுமிதான். வழக்குரைஞர் அலுவலகங்களில் எப்போதாவதுதான் இப்படிப் பூ பூப்பதுண்டு. ஆர்வம் பொங்க, அவ்வறையில் இருந்த எல்லாப் பொருட்களையும் தொட்டு தொட்டுப் பார்த்துக் கோண்டிருந்தவள் திடீரென என்னை அருகில் பார்த்ததில் முகத்தில் ஒரு சின்ன திகைப்பு காட்டி நின்றாள். ஆறு வயது இருக்கும். அந்த் முகத்தில் பொங்கிய குழந்தைத் தனத்தை விட அவளது உடைதான் வேடிக்கையாக இருந்தது. வெள்ளை அரைக்கால் சாராய்க்குள் பொருத்திய வெள்ளை சட்டை, காலைப் பிடித்த காலுறை, கேன்வாஸ் ஷ¥ சகிதமாக, விளையாட்டுப் பயிற்சிக்கு போகும் ஒரு சிறுவனைப் போல இருந்தாலும் சிறிதாக வைக்கப்பட்ட சிவப்பு பொட்டும், காதிலாடிய கம்மல்களும் அவளை ஒரு பெண்ணாக அடையாளம் காட்டின. எப்படியோ குழந்தை! அதுவும் அலுவலகத்துக்குள்!! அவள் தலைமுடியை லேசாக கோதியபடியே உள்ளே நுழையும் போதுதான், இதோ, என் முன் அமர்ந்திருக்கும் பெண்ணை முதன் முதலாகப் பார்த்தேன். சீனியரிடம் கண்ணால் ஒரு வணக்கம் சொல்லியவாறே எனது இருக்கையில் அமர்ந்தவனிடம், அதுவரை எனது வருகைக்கு காத்திருந்தது போல ‘அவங்க திருச்சியிலிருந்து வந்திருப்பதாக’ ஆரம்பித்தார்.

‘சரி கொஞ்சம் இவங்க என்ன சொல்றாங்க, கேளு’ என்றபடி எனது கவனத்தை மீண்டும் ஈர்த்த சீனியர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, ‘இப்ப சொல்லுமா’ என்றார். புதிய இடம், விநோத சூழல், அந்நிய மனிதர்கள்...முகத்தில் வேர்வை அரும்பியிருக்க சிறிது நேரம் தரையே பார்த்தபடி இருந்த அந்தப் பெண் திடீரென, ‘டாக்டருக்கும் எனக்கும் பழவாசலில் வச்சு கலியாணம் ஆச்சு’ என்று ரம்பித்தார்.

“டாக்டரா? யார்?” நான்.

“நீ இரும்மா. நான் சொல்றேன்” என்றவாறு இடைமறித்தார் அருகே அமர்ந்திருந்தவர்.

“நீங்க யாரு?”

“நான் இவளோட தாய்மாமங்க....எங்களுக்கு ஊரு தேனி பக்கம் கிராமங்க. இந்தப் பொண்ணு டாக்டர்கிட்ட மெடிக்கல் லேப் வேலை பாத்துதுங்க”

மீண்டும் டாக்டர் யார் என்பதைக் கேட்பதை விட வந்தவர்களை பேச விடுவது உத்தமம் என நினைத்து நான் பேசாமல் இருந்தேன். எனது எண்ணவோட்டத்தைப் புரிந்தவராக எனது சீனியர் சிகரெட்டை கையிலெடுத்தவாறு இடைமறித்தார், “ராமலிங்கமுன்னு திருச்சியில தனியா கிளினிக் வச்சுருந்தாரு. நம்ம கானா.மூனாவோட மருமகன்”

எனக்கு இப்போது கானா.மூனா யார் என்பதில் குழப்பம் நிலவியது. ஆனாலும் பேசாமல் தலையாட்டினேன். வந்தவரே தொடர்ந்தார், “ ரெண்டு வருஷம் அவர்கிட்ட இருந்துருக்குங்க. அதுக்குள்ள ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் இஷ்டப்பட்டுகிட்டு கலியாணம் கட்டிக்கிட்டாங்க’ என்றார். முதலில் அந்தப் பெண் ‘டாக்டரை தான் கலியாணம் செய்து கொண்டதாக’ கூறியது, எனது சீனியர் கானா.மூனாவோட மருமகன் என்று சொல்லியதோடு பொருந்தாமல் எங்கோ இடித்தது.

வந்தவரை இப்போது கையமர்த்தி எனது சீனியரே தொடர்ந்தார். “கேளு. டாக்டருக்கு ஏற்கனவே கலியாணம் ஆகி, தஞ்சாவூரில் மெடிக்கல் படிக்கும் ஒரு பையன் இருக்கிறான். ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னால அவர்கிட்ட லேப் டெக்னீஷியனாக இருந்த இந்த அம்மாவோட தொடர்பு ஏற்பட்டுருக்கு. அந்தக் குழந்தை இவருக்கும் டாக்டருக்கும் பிறந்ததுதான். பின்னால கலியாணம் செஞ்சுகிட்டதா சொல்றாங்க. எப்படியோ, இதனால டாக்டர் வீட்டில பிரச்னை. என்ன ஆச்சோ, பழநிக்கு சாமி கும்பிடன்னு போன டாக்டர், அங்கே சூசைடு பண்ணிகிட்டாரு. வெளியெல்லாம் டாக்டர் ஹார்ட் அட்டாக்கில செத்துட்டதா சொல்றாங்க. ஆனா உண்மையில சூசைடுதான் பண்ணிகிட்டாரு’

சீனியர் சாதாரணமா சொன்ன இந்த வாக்கியத்தில் அதிர்ந்து போனேன். கண்கள் வெளியே எங்களது குமாஸ்தாவுடன் இப்போது எதையோ பேசிக்கொண்டிருந்த குழந்தையை தேடியது.

ஓரளவுக்கு விஷயம் புரிபடுவது போல இருந்தாலும் கேட்டேன், “சரி கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க. கலியாணம் எப்படி செஞ்சுகிட்டீங்க. ரிஜிஸ்டர் பண்ணீங்களா?”

“ரிஜிஸ்டரெல்லாம் பண்ணல. டாக்டர் அதுக்கெல்லாம் சம்மதிக்க மாட்டாரு. னா பழவூர் கோவிலில எனக்குத் தாலி கட்டினாரு. பூசாரிதான் நடத்தி வச்சாரு.”

“சரி, கலியாணம் முக்கியமில்லை. இந்தப் பொண்ணோட பர்த் சர்டிபிக்கட்டில அவர் பெயர் இருக்கா?”

“இல்லீங்க. அவர் பெயரை மாற்றிக் கொடுத்தார். அவருக்கு அதில ரொம்ப பயங்க. ஸ்கூல்ல கூட அவர் பெயரைக் குடுக்கக் கூடாதுன்னுட்டார். ரொம்ப அப்புராணிங்க அவரு” என்றார் பரிதாபமாக.

“ஆனா, நிறைய் பேருக்கு டாக்டர் இவங்க கூட இருந்ததும், இது அவர் குழந்தைதாங்குறது தெரியுமுங்க” கூட வந்தவர் அவசரமாக கூறினார்.

“ஆமாம். ஆமாம்” அந்தப் பெண் வேகமாக தலையாட்டினார்.

“சரி சொல்லுங்க, டாக்டருக்கு சொத்து, கித்து இருக்கா?” வந்தவர்களின் நோக்கத்தை புரிந்து கொண்டு நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்தேன்.

“அது நிறைய இருக்குதுங்க. திருச்சியிலேயே நிறைய வீடு, நிலம் இருக்குதுங்க. இங்க மதுரையில கூட இருக்கு” தாய்மாமன் பதிலளித்தார்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். நான் சொல்றங்க...” என்றவாறு அந்தப் பெண் தொடர்ந்தார்.

“டாக்டர் வீட்டம்மா அவ்வளவு சரியில்லங்க. அடிக்கடி எங்கிட்ட சொல்லி அழக்கூட செய்திருக்காரு. பின்னால எனக்கும் அவருக்கும் பிடிச்சுப்போயி இவ உண்டாயிட்டாங்க. எங்க மாமா எல்லோரும் சொல்லி டாக்டர் என்னை கலியாணம் செய்துகிட்டாரு. அதுக்கப்புறம் நான் டாக்டர்கிட்ட வேலை பாக்கல. பொன்மலையில அவரோட வீடு ஒன்னு இருக்குது. அங்கதான் நாங்க இருந்தோம். எங்க விஷயம் தெரிஞ்சு போயி டாக்டர் வீட்டில ரொம்ப பிரச்னையாயிருச்சு. அடிக்கடி வந்து அழுவாரு”

அந்தப் பெண், எழுதி வைத்ததை வாசிப்பது போல எந்தவித தயக்கமுமில்லாமல் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். என் கண்கள் அவ்வப்போது முன்னறைக்கு அலைபாய்ந்தாலும் உன்னிப்பாக அவர் சொல்வதை கேட்டுக்கொண்டே வந்தேன்.

“இந்தப் பொண்ணு கூட வளர்ந்துட்டுது. நிறைய பீஸ் கொடுத்து பெரிய பள்ளிக்கூடத்துல எல்லாம் சேர்த்தாரு. நல்லா செல்வழிப்பாருங்க! அதுல எதுவும் குறையே வைக்கல. இந்த நகையெல்லாம் அவர் வாங்கிக் கொடுத்ததுதான்”

“ஆமாம் பெருசா பண்ணிப்புட்டாரு” தாய்மாமன் தனக்குள் முணுமுணுத்தார். அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அந்தப் பெண் தொடர்ந்தார், “இந்தப் பொண்ணு ஸ்கூலுக்குப் போன பிறகுதான் டாக்டர்கிட்ட நாங்க இருக்கிற வீட்டை என் பெயருக்கு எழுதித்தர சொன்னேன். செய்யிற வேலையையும் விட்டாச்சு. ஒரு பொம்பளைப் புள்ளையும் ஆச்சு. எனக்குன்னு என்னங்க பாதுகாப்பு. அதனாலதான் கேட்டேன். டாக்டர் அவரோட சம்சாரத்துக்கிட்ட இதப்பத்தி சொன்னப்போ அந்தம்மா அவரைப் போட்டு பாடாப்படுத்திட்டாங்க. அவங்களோட ‘டார்ச்சர்’ தாங்க முடியாம பழநிக்கு சாமி கும்பிடப் போறன்னு போனவர் அங்கயே செத்துப் போயிட்டாருங்க” கண்களில் பொங்கிய கண்ணீர் அவரை மேலும் பேச விடவில்லை. நாங்கள் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தோம்.

இதற்குள் தனது சிகரெட்டை முடித்திருந்த சீனியர் என் பக்கம் திரும்பி, “இப்ப டாக்டர் சம்சாரம் திருச்சியிலிருந்து இங்க மதுரைக்கு வந்துட்டாங்க. இப்ப அங்க திருச்சியில இருக்குற டாக்டரோட சொத்தையெல்லாம் கிரயம் பண்ண ஏற்பாடு செய்யிறாங்களாம். அதான் ஏதாவது செய்யுங்கன்னு இங்க வந்திருக்காங்க”

“இவ இருக்கிற வீட்டையும் விக்கிறாங்களாம். யாராரோ வந்து மிரட்டிட்டுப் போறாங்க. அதுவும் போச்சுன்னா இந்தப் பொண்ணும் புள்ளையும் நடுத்தெருவிலதான் நிக்கணும்” என்றார் தாய்மாமன் வேகமாக.

“சரி, நீங்க இப்போ வீட்டுச் செலவுக்கு என்ன பண்ணுறீங்க?” அவர் இவ்வளவு சொன்னதை நம்பாதது போல ஒலித்தது எனது கேள்வி.

“எனக்கு இப்போ வேலை ஒண்ணும் இல்லீங்க. அவர் வாங்கிக் கொடுத்த நகைகளை வித்துதான் காலத்தை தள்ளுறேன். வேற் ஏதும் வழியில்லைன்னா இவளைக் கூட அந்த ஸ்கூலிலிருந்து எடுக்கணும்” விதி தன்னைச் சுற்றி கோரமாக ஆடுவதை அறியாத அந்தக் குழந்தையோ இன்னமும் வெளியே விளையாடிக் கொண்டு இருந்தது.

“சரி, என்ன சொல்ற. இவங்க ‘ரைட்’ என்ன?” சீனியர் என் முகத்தைப் பார்த்தார். “இருங்க சொல்றன்” பின்னால் எட்டி புத்தகத்தை எடுத்தேன். அடுத்த அரை மணி நேரமும் புத்தகங்களோடு கழிந்தது. இந்துக்களுக்கான சொத்துரிமை பற்றிய சட்டப்புத்தகத்தில் கிடைக்க வேண்டிய விடை ‘திருமணச் சட்டத்தில்’ இருந்தது.

“இதைப் பாருங்க. நைண்டீன் செவண்டி சிக்ஸ் அமெண்ட்மெண்ட்” என்றவாறு புத்தகத்தை சீனியரின் கைகளில் திணித்தேன். அவர் அதைப் படித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே தொடர்ந்தேன், “ நல்லவேளை இந்த புரொவிஷனை எழுவத்தி ஆறில் திருத்தியிருக்காங்க. இல்லையென்றால் அவ்வளவுதான்” என்றவன் அந்தப் பெண்மணி பக்கம் திரும்பி, “ஒருத்தர் ஏற்கனவே கல்யாணம் கியிருக்கும் போது திரும்பவும் பண்ணிகிட்டா, அது சட்டப்படி செல்லாது. அதனால உங்க கல்யாணமும் செல்லாது. ஆனா, சட்டப்படி செல்லாத கல்யாணம் மூலம் பிறக்குற குழந்தைகளும் மற்ற குழந்தைகள் மாதிரிதான். ஆனால் அப்படிப்பட்ட குழந்தைகள் அதனோட அப்பா, அம்மா சுயமா சம்பாதித்த சொத்தில் மட்டும்தான் மற்ற குழந்தைகள் போலவே பங்கு கேட்க முடியும். நீங்கள் உங்களுக்கு சொத்து எதுவும் கேட்க முடியாது ஆனால் வேற ஒன்று இருக்கு” என்று சிறிது மூச்சு வாங்கியவன், “உங்களுக்கு சொத்தில் உரிமை இல்லைன்னாலும், சாகும் வரை டாக்டருடன் தொடர்ந்து ஒரு மனைவி மாதிரியே வாழ்ந்ததை நிரூபித்தால்...டாக்டருடைய சொத்தில் இருந்து வரும் வருமானத்தில் இருந்து மாதாமாதம் மெயிண்டெனன்ஸ் கேட்க முடியும். சட்டத்தில இப்படி தெளிவா இல்லைன்னாலும், நிறைய தீர்ப்பு இதுக்கு சாதகமா இருக்கு...” என்றேன் உற்சாகமாக. அவர்கள் இருவரும் என் கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர், எதுவும் பேசத் தோன்றாமல். நான் பேசுவதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டார்களா என்ற சந்தேகம் திடீரென தோன்ற, சட்டென்று நிறுத்தி, “ஆமா, டாக்டருடைய தனிப்பட்ட பெயரில் எத்தனை சொத்துக்கள் இருக்கும்?” என்றேன்.

“அது நிறைய இருக்கும் சார்...ரெண்டு மூணு கோடி மதிப்பு இருக்கும்” என்றார் தாய்மாமன் இளக்காரமான ஒரு தொனியில்.

“சரி, டாக்டருக்கு ஒரு மகந்தானே”

“மாம். ஒரு பையந்தான். போன வருஷந்தான் மெடிக்கல் சேந்தாரு”

புத்தகத்தில் இருந்து தலையை தூக்கிய சீனியரிடம், “ஸ்டெரியிட் கேஸ். இந்தம்மா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, அது டாக்டரோட குழந்தைன்னு புரூவ் பண்ணிட்டா போதும். மூணுல ஒரு பங்கு இவங்க குழந்தைக்கு. கோர்ட் பீஸ் கூட கட்ட வேண்டாம். பாப்பர் கேஸா போட்டுரலாம்” சொத்துக் கணக்கை வைத்து என் மனதில் பீஸ்கணக்கு ஒன்று தனியாக ஓடிக் கொண்டு இருந்தது.

பேசாமல் இருந்த சீனியரை மேலும் உற்சாகப்படுத்துவதாக நினைத்து, “கேஸ் முடியற வரைக்கும் எல்லாம் காத்திருக்க வேண்டாம். உடனே ஒரு சூட்டை பைல் பண்ணிட்டு எந்தச் சொத்தையும் விக்கக்கூடாதுன்னு ‘இண்டெரிம் இன்ஜக்ஷன்’ ஒன்னு வாங்கிரலாம். தன்னால வழிக்கு வந்துருவாங்க”

“எல்லாச் சொத்தும் இல்லீங்க. அந்த வீடுதான்...வாங்கிக் கொடுத்துட்டீங்கன்னா போதும்” அந்தப் பெண்.

“அட நீங்க வேற! உங்க பொண்ணுக்கு டாக்டருடைய எல்லா சொத்தில இருக்குற ஒவ்வொரு சதுர அங்குலத்திலும் மூணுல ஒரு பங்கு ரைட் இருக்கு. அவங்க ஒண்ணும் பண்ண முடியாது”

அதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாத சீனியர், “இல்லடா! அவங்க சமரசம் பேச சொல்றாங்க. கானா.மூனா நம்ம டிஸ்ட்ரிபியூட்டர் அசோசியேஷன் தலைவர் இல்லையா? அதான்” இப்போது எனக்கு கானா.மூனா யாரென்று தெரிந்தது. தென்மாவட்டங்களில் திரைப்பட விநியோகத்தில் முக்கியமான புள்ளி. சீனியர் மீது மரியாதை வைத்திருப்பவர்.

“கானா மூனாவோட பேசினேன். அவரானால்...எதுவானாலும் எம்மகதான். நான் அவள் விஷயம் எதிலும் தலையிட முடியாதுன்னுட்டார்” சீனியர். சில நிமிடங்கள் இப்போது உள்ளே வந்து அப்பெண்ணின் மடிமீது அமர்ந்த குழந்தையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“எனக்கொரு யோசனை. அந்தப் பையன் மெடிக்கல் படிக்கிறதா சொன்னீங்களே. அவனோட முதல்ல நாம பேசுவோம். பின்னால அவன் மூலமா அவங்க அம்மாகிட்ட பேசுவோம். அவனை இங்கே கூப்பிட முடியுமா?” நான்.

“சரி, கானா மூனாட்ட சொல்லி அவனை இங்க நாளைக்கு அனுப்ப சொல்றேன். பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி முற்றுப் புள்ளி வைத்தார் சீனியர். அவர்கள் கிளம்புவதற்கு முன்னர் குமாஸ்தாவிடம் சொல்லி, ஒரு சாக்லேட் பார் வாங்கி வரச் செய்து அந்தக் குழந்தையிடம் கொடுத்தேன். நான் கொஞ்சம் ஓவராக போகிறேனோ என்று சீனியர் நினைத்துக் கொள்ளப்போகிறார் என்று சிறிது பயமாகவும் இருந்தது.

***

அடுத்த நாளும் அந்தக் குழந்தை அதே மாதிரி வெள்ளை உடையில். வேறு உடைகள் இல்லையா? இல்லை எடுத்து வரவில்லையா? என்று சந்தேகமாக இருந்தது. எப்படியோ நன்றாகத்தான் இருந்தது. சிறிது நேரத்திலேயே கானா மூனாவின் மானேஜர், டாக்டருடைய மகனை அழைத்து வந்து விட்டார். எனது எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக ‘பால் வடியும் அப்பாவித்தனமான’ முகம் கொண்ட சிறுவன். கண்கள் அலைபாய்ந்தபடி இருந்தன. ‘நானே பேசுகிறேன்’ என்று சீனியரிடம் சொல்லி அவனை முன்னறைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். நான் இந்தத் தொழிலுக்கு வந்து சுமார் ஒரு வருட காலமே கழிந்திருந்ததால், திரைப்படங்களில் காண்பது போல வியத்தகு திருப்பங்கள் வாழ்க்கையிலும் ஒரு விநாடி நேரத்தில் நிகழ்வது சாத்தியம் என்று நினைத்திருந்தேன். நன்றாக மூச்சை வாங்கிக் கொண்டு, நான் படித்த ச்¢ல கதைகள், பார்த்த திரைப்படங்களை மனதில் நிறுத்தி சீரான குரலில் ஆரம்பித்தேன், “தம்பி, இந்தக் குழந்தையை பாருங்கள். இது அந்தம்மாவுக்கு பிறந்ததாக இருக்கலாம். னால் இது உங்க அப்பாவுடைய குழந்தை. இதை யாரும் மறுக்க முடியாது. மேலும் அனைவருக்கும் இதை டாக்டர் ராமலிங்கம் மகள் என்றுதான் தெரியுமேயொழிய அந்தம்மாவின் மகள் என்று சொல்ல மாட்டார்கள். உங்களுடைய ரத்தம். உங்களுக்கும் வேறு தங்கை தம்பி கிடையாது. இது உங்கள் தங்கைதானே?”

முகத்தில் வேறு சலனமின்றி நான் பேசுவதை உன்னிப்பாக கேட்டுக் கொண்டு வந்ததால், நான் சொல்வதை அவர் மோதிக்கிறாரா என்றெல்லாம் கவலைப்படாமல் மேலும் தைரியம் கொண்டு நான் தொடர்ந்தேன், “உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும். உங்க அப்பா இதை நல்ல ஸ்கூலில் படிக்க வைத்து வசதியாக வைத்திருந்திருக்கிறார். ஆனால் இன்று இந்தப் பிள்ளைக்கு வேறு வழியில்லை. உண்மையில் இவளுக்கு உங்க அப்பா சொத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு உரிமை இருக்கிறதென்றாலும், இவர்கள் கேட்பது, அவர்கள் இருக்கும் அந்த வீடும், ஒரு லட்ச ரூபாயும். இந்தக் குழந்தைக்காகத்தான் அதுவும். நாளை வாழ வழியின்றி மோசமான நிலைக்கு இந்தப் பிள்ளை தள்ளப்பட்டால் அது உங்க அப்பாவுக்குத்தன் அசிங்கம். இன்று இந்தக் குழந்தை நல்ல டிரெஸ் போட்டிருக்கு. நாளை முடியுமா என்பது உங்கள் கையில்தான். உங்கள் தங்கையை கஷ்டப்பட நீங்கள் விடக்கூடாது..அது உங்கள் அப்பாவுக்கு செய்யும் மரியாதை”

நான் பேசியதில் எனக்கு மிகுந்த திருப்தியாக இருந்தது. எங்கும் இடறாமல், தடங்கலின்றி எதிராளி எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமலேயே சீராக பேசி விட்டேன். பெரிய மனிதனைப் போல மற்றவருக்கு அலோசனை சொல்லி சமசர முயற்சியை கைக்கொள்ளுவதில் பெருமையாகவும் இருந்தது. வந்த சிறுவனோ பேசும் போது என் கண்களையே கவனித்து வந்தவன், வீட்டிற்கு போய் அவன் அம்மாவிடம் கேட்டுச் சொல்வதாக மட்டும் கூறி விட்டு சென்றான்.

சீனியரை அந்தப் பெண்ணுடனும், அவளது மாமனுடனும் பேச விட்டு நான் அந்தக் குழந்தையும் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் கானா மூனாவின் வீட்டிலிருந்து தொலைபேசி! அவரது மானேஜர்தான் சுருக்கமாக நான்கே வரிகள் சீனியருடன் பேசி வைத்து விட்டார். ‘டாக்டரின் மனைவி ‘ஒரு தம்படிக்காசு கூட இந்தப் பெண்ணுக்கோ அல்லது இவரது குழந்தைக்கோ தானாக கொடுக்க மாட்டராம். மூணு பங்கோ நாலு பங்கோ, இந்தம்மா கோர்ட்டில கேஸ் போட்டு வாங்கட்டுமாம். அவர்கள் கவலைப்படவில்லையாம்’

இதைச் சொல்லிவிட்டு சீனியர் அந்த்ப் பெண்ணின் மாமனிடம் திரும்பி, “வேறு வழியில்லை. அவர் பேசுவதைப் பார்த்தால் டாக்டர் பொண்டாட்டி இவங்க மேல ரொம்ப கோவமா இருக்காங்க போல இருக்கு. கொஞ்சம் விடாப்பிடியான பொண்ணுன்னு கானா மூனா கூடச் சொன்னார். எனவே கேஸ் போட்டுடலாம். திருச்சியில இல்ல இங்க மதுரையில போடலாம். என்ன சொல்றீங்க?” என்றார்.

மாமனோ அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தார். கலங்கிய கண்களுடன் தலையை தூக்கியவர், “கேஸ் எங்க போடணும்னு சொன்னீங்க?” என்று நேரடியாக சீனியரின் கண்களைப் பார்த்து கேட்டார்.

“திருச்சியலதான் போடணும். அதுதான் நல்லது. பையனே வந்து பைல் பண்ணி எல்லாம் பாத்துக்குவான். நான் டிரையலுக்கு வரேன்”

ஒரு நிமிடம் மெளனமாக இருந்தவர் திடீரென கண்களை நன்கு துடைத்துக் கொண்டார். நிமிர்ந்து நன்றாக உட்கார்ந்தபடி தெளிவான குரலில், “ரொம்ப நன்றிங்க சார். டாக்டர் பெயரை திருச்சியிலோ மதுரையிலோ இருக்கிற கோர்ட்டில் இழுப்பது அவருக்கு நான் செய்யிற துரோகம். அதை நான் செய்ய முடியாது. அவர் பெயர் வெளிய வராம கோர்ட்டில் போடாமல் ஏதாவது செய்ய முடியும்னா சொல்லுங்க. மற்றபடி எதுவும் வேண்டாம்”

ஏதோ பதில் சொல்ல வாயெடுத்தவன், சீனியரே பேசாமல் இருப்பதைப் பார்த்து நிறுத்திக் கோண்டேன். சீனியரின் மெளனத்திலேயே அவரது பதிலைப் புரிந்து கொண்டவராக அந்தப் பெண், “அப்போ நாங்க வாரோம். தேங்ஸ்...வாங்க மாமா போகலாம்” என்று எழுந்து எங்கள் பதிலுக்கு காத்திருக்காமலேயே அவரது குழந்தையின் கையைப் பிடித்து, அவரது மாமன் பின் தொடர கூட்டிச் சென்று விட்டார்.

அதற்குப் பிறகு அவர்கள் மூவரையும் நான் எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் பார்க்க நேரிட்டதில்லை என்றாலும், அடிக்கடி அவர்களை நினைக்க மறப்பதில்லை.....

***
பி.கு. சம்பந்தப்பட்டவர்களின் நலன் கருதி அவர்களது பெயர்களையும், ஊர்களையும் மாற்றியுள்ளேன். மற்றபடி எதுவுமே கற்பனையில்லாத உண்மைச் சம்பவம் இது.

இறைக் கடமை?

கடந்த வாரம், தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெற்ற நவராத்திரி கொண்டாட்டங்களை தொலைக்காட்சி செய்தியில் பார்க்க நேரிட்டது. கோயம்புத்தூரில் நடந்ததாக காட்டப்பட்ட ஒரு சடங்கு என்னை, சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மும்பையில் பார்த்த இஸ்லாமிய முகரம் ஊர்வலத்தையும் தொடர்ந்து நேரிட்ட ஒரு சுவராசியமான சம்பவத்தையும் ஞாபகப்படுத்தியது.

கோவையில் இது பல வருடங்களாக நடந்து வரும் சடங்கா அல்லது முகரம் ஊர்வலங்களுக்கு பதிலடியாக ஏற்படுத்தப்பட்ட வன்முறையா என்று தெரியவில்லை. அதாவது, இளைஞர்கள் சட்டையில்லாமல் சுற்றி நின்று கொண்டு இரு கைகளிலும் வாள் போன்ற நீண்ட கத்திகளைக் கொண்டு மாற்றி மாற்றி தங்கள் புஜங்களைக் காயப்படுத்திக் கொள்கின்றனர். ஒரே ரத்தக் களறி!

முகரம் ஊர்வலத்திலும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் இல்லை. பெரியவர் முதல் சிறியவர் வரை, முனையில் கூர்மையான கத்தி போன்ற ஆயுதம் இணைக்கப்பட்ட சவுக்கினைக் கொண்டு இரு தோள்கள் மீதாக முதுகிலும் மார்பிலும் மாறி மாறி அடித்துக் கொண்டு சென்றனர். ரத்தம் சிந்தலில் கோவை சடங்கிற்கு சற்றும் பஞ்சமில்லை.

முகரம் ஊர்வலத்தை முதலில் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த போது அதிர்ந்து விட்டேன். ஆனால் என் மனதில் ஏற்பட்ட வலி கூட ஓங்கி ஒலிக்கப்பட்ட மந்திரங்களின் தாளத்திற்கேற்ப மார்பிலும் முதுகிலும் அந்த சிறிய சவுக்கினால் அடித்துக் கொண்டே சென்றவர்களிடம் காணப்படவில்லை. அந்த ஊர்வலத்தில் சென்ற சிறுவர்களையும் சேர்த்தே கூறுகிறேன். தாங்கள் செய்யும் காரியத்தில் மிக்க திருப்தியுடையவர்களாகவே அவர்கள் காணப்பட்டனர்.

இதே போல வெவ்வேறு காரணங்களால், ஏறக்குறைய அனைத்து மதங்களும் பக்தர்களின் உடல் வருத்துதலை போற்றி வருகிறது. கிறிஸ்தவர்கள், இயேசு சிலுவையில் அறையப்படும் நாளுக்கு முன்னர் நாற்பது நாட்கள் விரதம் இருந்ததை நினைவு கூறும் வகையில் பல்வேறு வகையில் தங்களை வருத்திக் கொள்கின்றனர். நமது நாட்டில் பலர் மாமிசம் உண்ணுவதில்லை. சிலர் ஒரு வேளை உணவை தியாகம் செய்வர். என் உறவினர் ஒருவரோ மிக எளிதாக, முகசவரம் செய்து கொள்வதில்லை. இதையெல்லாம் மிஞ்சி, பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் சில இளைஞர்கள் வருடம் தோறும் புனித வெள்ளியன்று தங்களை சிலுவையில் அறைந்து கொள்கின்றனர்!

கடந்த முகரம் அனுசரிப்பின் போது, புனித வெள்ளிக்கு முந்தைய உபவாசக் காலம். எனது மனைவி மாமிசம் சாப்பிடுவதில்லை என்று விரதம் (?) பூண்டிருந்தார்கள். நான் அவர்களைக் கேலி செய்து கொண்டிருந்தேன். பதிலுக்கு என்னை ‘லூசிபர்’ என்று அழைத்தார்கள். லூசிபர் சாத்தான்களுக்கெல்லாம் தலைவன். கடவுளுக்கு எதிரி மற்றும் இந்த உலகத்தின் அட்டூழியங்களுக்கு காரணகர்த்தா. இந்த நேரத்தில்தான் முகரம் ஊர்வலத்தை பார்க்க நேரிட்டது. கொஞ்சம் முதலில் அதிர்ந்தாலும் பின்னர் நான் சொன்னேன், " மதங்கள் சில விஷயங்களை செய்யவும், சிலவற்றை செய்யாகூடாதென்றும் சொல்கின்றன. ஆனால் மதத்தலைவர்கள் எது எளிதோ அதை செய்யத்தூண்டி, எது கடினமோ அதைப் பற்றி எதுவும் கண்டு கொள்வதில்லை".

"அது எப்படி இப்படி ரத்தக்களறியாக்கிக் கொள்வது அவ்வளவு எளிதா?"

"எது கடினம். இப்படியாகப்பட்ட வெறியேறிய நிலையில், கோஷங்களின் தாளத்தில் உடம்பைப் புண்ணாக்கிக் கொள்வதா? அல்லது டிக்கட்டுக்காக வரிசையில் நிற்கையில், நண்பர் ஒருவர் வந்து, டிக்கட் கொடுப்பவரை எனக்குத் தெரியும். என்னுடன் அறைக்குள் வா. டிக்கட் வாங்கித் தருகிறேன் என்று சொல்லும் போது வேண்டாம் வரிசையிலேயே நின்று கொள்கிறேன் என்று சொல்லும் நேர்மையா?"

மதச்சடங்குகளுடன், டிக்கட் வரிசையில் நிற்பதை ஒப்புமைப் படுத்தியது கற்றறிந்த மனிதர்களால் ஆழ்ந்து ராயப்படும் மறை பொருளை எளிமையாக அல்லது மேற்போக்காக பார்க்கும் ஒரு செயல் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் மதக்கடமையினை நமது தினசரி வாழ்க்கையின் சின்ன சின்ன விஷயங்களில் பார்க்கவே நான் ஆசைப்படுகிறேன். ஆன்மீகவாதிகளின் வியாக்கியானங்களை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை.

எல்லா மதங்களுமே மனிதர்களின் சக்திக்கும் அறிவுக்கும் மீறிய தெய்வ சக்தியை போதிக்கிறது. மானிட வாழ்க்கையின் நிலையாமையினையும்...இந்த ஆத்மாவின் பயணத்தில் இந்த மானிட வாழ்க்கையில் அதன் சஞ்சரிப்பு ஒரு சிறு துளி என்றும் நம்புகின்றன. இந்த உலக வாழ்க்கை ஒரு பரீட்சைக் களம் போலவும் முடிவில்லா நீண்ட ஒரு பயணத்திற்கான முதல் படியாகவும் அல்லது இன்னமும் என்னன்னவோ போலவும் கூறுகின்றன. ஆனால் சாதாரண என்னைப் போல மனிதர்களுக்கு இவையெல்லாம் விளங்க முடியாத புதிர்கள். எனவே அவற்றைப் பற்றி நாங்கள் அதிகம் கவலைப் படுவது இல்லை. மத தலைவர்களின் பேச்சினைக் கேட்டு வெளியே வந்தவுடன், மறந்து போகும் விஷயங்கள் அவை. ஏனென்றால் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு தினசரி வாழ்க்கைக் கவலைகள் அநேகம் உண்டு. இந்த உலக பிரச்னைகளிலிருந்து விடுபட ஒரு மாற்றாகவும், அதில் ஒரு சிறு விடிவு வந்து விடாதா? என்ற ஏக்கங்களுடன்தான் கடவுளுக்கும் எங்களுக்குமான தொடர்பு.

உலகின் நிலையாமை பற்றி மதங்கள் பேசினாலும், மதத்தலைவர்கள் இந்த உலக வாழ்க்கையின் மேல் மக்களுக்கு உள்ள பிடிப்பை வைத்துத்தான் காலத்தை ஓட்டுகிறார்கள். அதற்காகத்தான் அவர்கள் டிக்கட் வரிசையினை நாம் மீறுவதை கண்டு கொள்வதில்லை. அசாருத்தீன் ஷூ விளம்பரத்திற்காக தனது கையெழுத்தை காலணியில் பதித்த போது பெரிய குரல்கள் எழுந்தன. அது இஸ்லாத்துக்கு எதிரானது என்று. அதே போல ஷபனா ஆஸ்மி ஒரு திரைப்படத்திற்காக தலையினை மழித்துக் கொண்ட போதும் நிகழ்ந்தது. ஆனால் அதே அசாருத்தீன் லஞ்சம் பெற்றது அல்லது தாவூது இப்ராகிம் போதைப் பொருளை கடத்துவது இஸ்லாத்துக்கு விரோதம் என்ற ஆட்சேபங்கள் எழுந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. காலணியில் கையெழுத்துப் போடாமல் இருப்பதோ அல்லது தலையினை மழித்துக் கொள்ளாமல் இருப்பதோ எளிது. ஆணிகளால் வருடத்திற்கு ஒரு நாள் சிலுவையில் அறைந்து கொள்வது கூட எளிதுதான். ஆனால் தினசரி டிக்கட் வரிசையினை மீறும் ஆசையினைத் துறப்பது எளிதல்ல.


இப்படித்தான் ஏதேதோ நினைத்துக் கொண்டே, முகரம் ஊர்வலத்தை பார்த்த இரண்டாவது நாளில் மும்பை புறநகர் ரயிலில் வீட்டுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

மும்பை புறநகர் ரயில்களின் முதலாம் வகுப்பில் எழுதப்படாத விதி ஒன்று உண்டு. மூன்று நபர்கள் அமரும் இருக்கையில் மூன்று பயணிகள்தான் அமர வேண்டும். அந்தப் பயணி ஒரு சிறுவனாயிருந்தாலும் சரி, நின்று கொண்டிருப்பவர் வயோதிகராயிருந்தாலும் சரி 'மூன்றென்றால் மூன்று பேர்தான்'. இதற்கு எதிர்மாறான மற்றொரு எழுதப்படாத விதி இரண்டாம் வகுப்பு பெட்டிகளில் உண்டு. அங்கு மூன்று நபர்கள் அமரும் இருக்கையில் நான்காவது பயணி முழு உரிமையுடன் அமர இடம் கோரலாம், ஏற்கனவே அமர்ந்திருக்கும் பயணிகளின் பின்புறங்கள் இருக்கைக்கு வெளியே பிதுங்கி வழிந்தால் கூட. அன்று ஒரு நண்பருக்காக வேண்டி இரண்டாம் வகுப்பில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மூன்று நபர்களுக்கான இருக்கையில் மூன்றாவது பயணியாக நான். மற்ற இருவரும் உறவினர்கள் போல. ஜன்னலோரம் அமர்ந்திருந்தவர், இளைஞர். மடியில் ஏதோ புத்தகத்தை விரித்து வைத்து, அதன் மீது குனிந்தவாறு இருந்தார். நடுவில் இருந்தவர் சற்று வயோதிகர். அடுத்த நிறுத்துமிடத்தில் பலர் ஏற, ஒருவர் எனது அருகே வந்து தான் உட்காருவதற்கு தோதாக சற்றே நகர்ந்து கொள்ளுமாறு கண்களிலேயே வினவினார். நான் லேசக உள்ளிழுக்க, கிடைத்த இரண்டரை இன்ச் இருக்கையில் ஒருவாராக அமர்ந்து கொண்டார்.

நிச்சயமாக அப்படிப்பட்ட நிலையில் ஒருவர் அமர முடியாது. வெகுதூர ரயில்களில் இருக்கை கிடைத்தவுடன் 'அப்பாடா' என்று பற்றிக் கொண்டு அடுத்து படுக்கைக்கு பரிசோதகரிடம் மெல்ல அடி போடுவது போல எனக்கு அடுத்து இருந்தவர்களிடம், கொஞ்சம் நகர்ந்து கொள்ளுமாறு வலது கையினை எனக்கு குறுக்கே நீட்டிச் சொன்னார்.

'இன்னும் எப்படி நகருவது. நாங்கள் மூன்று பேருமே நன்கு தடினமான நபர்கள்" எனக்கு அடுத்து இருந்த வயதானவர் சொல்ல, அதனை ஆமோதித்து அவருக்கு அடுத்து இருந்த இளையவரும் ஏதோ கூறியது போல கேட்டது எனக்கு.

'தடினமான நபர்கள்' என்று என்னையும் அவர் சேர்த்துக் கொண்டது பாராட்டா அல்லது கிண்டலா என்பது அவர் சொன்ன தொனியில் இருந்து தெரியாவிட்டாலும், எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. மேலும் அவர் சொன்னது பொய். என்னைப் பற்றி தெரியாது. அவர்களை தடினமான நபர்கள் என்று என்னால் ஒத்துக் கொள்ள முடியாது.

"கால்களை சேர்த்து வைத்து உட்காருங்கள். இடம் இருக்கும்" நான்காவது நபர் அடுத்த எழுதப்படாத விதியை நீட்டினார். அவர் சொன்னது சரிதான். கால்களை ஆங்கில ‘வி’ போல விரித்து வைத்து உட்காருகையில் நான்கு பயணிகளை அந்த இருக்கையில் சமாளிப்பது சற்று சிரமம். அந்த இருவருமோ கால்களை அகட்டியே வைத்திருந்தனர்.

'இது ஏதடா வம்பு' என நான் சற்று முன்னால் நகர்ந்து அமர, நான்காம் நபர் கிடைத்த இடைவெளியில் இன்னும் சற்று இருக்கைக்கு உள்ளாக தள்ளி உட்கார்ந்து கொண்டார். ஏறக்குறைய அவரது முக்கால்வாசி பின்புறம் இருக்கைக்கு உள்ளே வந்துவிட சற்றே தன்னை ஆசுவாசப் படுத்தியவர், விடவில்லை. புன்னகைத்தவாறே அவர்களைப் பற்றி கிண்டலாக ஏதோ அவர்கள் காதில் விழும்படியே முணுமுணுத்தார். எனக்கு அடுத்து இருந்த வயதானவரும் பதிலுக்கு சொல்ல...இது வரை இந்த விதி மீறல்களை எரிச்சலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எதிர்வரிசை பயணிகளும் நான்காவது நபருக்கு சாதகமாக சேர்ந்து கொண்டனர். இந்த மும்முனைத் தாக்குதல்களால் பாதிக்கப்பட்ட நான் இரு உள்ளங்கைகளிலும் கன்னத்தை தாங்கி குனிந்து தூங்க முயற்சித்தேன். ஆனால் இந்த எதற்குமே கவலைப் படாமல், ஜன்னல் பக்கம் அமர்ந்திருந்த நபரோ, 'என்னமும் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள்' என்பது போல இன்னமும் கால்களை அகட்டியே வைத்து அதன் மீதான புத்தகத்தை தாங்கி... தலை குனிந்து கருமமே கண்ணாயிருந்தார்.

இருக்கையின் முன்னால் நகர்ந்து அமர்ந்திருந்த நான், 'அப்படி என்னடா விஷயம், தன்னைச் சுற்றி எழும் சொல்லம்புகளை விடவும் முக்கியமாக என்று சிறிது தலையை திருப்பி எட்டிப் பார்த்தால்.....மனிதர், தனது அகட்டிய கால்களுக்கு நடுவே வைக்கப்பட்ட நோட்டுப் புத்தகத்தில் அக்கறையாக ஒரு சிவப்பு பால் பாயிண்ட் பேனாவால் மும்முரமாக, 'ஸ்ரீராம ஜெயம்' எழுதிக் கொண்டு இருந்தார்.

அந்த நோட்டின் தடிமனைப் பார்க்கையில் அவர் கைவிரல்களை கணிசமான அளவு வருத்திக் கொண்டிருப்பார் என்று தோன்றியது!.

வண்டியின் வியர்வைப் புழுக்க எரிச்சலிலும் ஏனோ நான் எனக்குள் புன்னகைத்தேன்!!

மும்பை
2002

காஷ்மீர்...

'ரிவர் ஆ·ப் எமோஷன் பர்ஸ்ட்ஸ் ஆன் எல்.ஓ.சி' என்று 22ம் தேதி ஏசியன் ஏஜ் நாளிதழின் முதல் பக்கத்தில் கட்டம் கட்டி வெளிவந்த செய்தியினை எத்தனை இந்தியர்கள் படித்தார்களோ தெரியாது. ஆனால், நிச்சயம் இந்தியாவின் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கும் அரசியல்வாதிகள் படிக்க வேண்டும். படிக்க நேரமில்லையென்றால் குறைந்தபட்சம் காஷ்மீரத்து நீலம் நதியின் இருபுறமும் நடுக்கும் குளிரிலும், கொட்டும் மழையிலும் கூடியிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் புகைப்படத்தையாவது காண வேண்டும். யார் இவர்கள்? ஏன் இந்தத் தவிப்பு இவர்களிடம்?

நீலம் நதியின் இரு கரைகளுக்குமான தூரம் என்னவோ இருபது அடிதான். ஆனால் அதன் இரு கரைகளிலும் உள்ள மக்களுக்கிடையேயான தூரமோ, அவர்களைப் பொறுத்தவரை ஒருவரையொருவர் அணுகவே முடியாத இரு வேறு உலகங்களுக்கான தூரம் என்பது வரலாற்றுச் சதி! இரு வேறு உலகங்கள் என்பது உயர்வு நவிற்சியென்றால்.... இரு வேறு நாடுகள் என்பது உண்மை!! ஆம், நதிக்கு அந்தப் பக்கம் சுதந்திரமடைந்த காஷ்மீர் என பாகிஸ்தானியர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர் என இந்தியர்களாலும் அழைக்கப்படும் பகுதி. நதிக்கு இந்தப் பக்கம் இந்தியா ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர் என பாகிஸ்தானியர்களாலும், இந்தியாவின் மாநிலம் என இந்தியர்களும் அழைக்கும் பகுதி. இந்த குழப்பத்தில் அந்த மக்களுக்கோ தாங்கள் எந்த நாடு என்பதே புரிந்திராத நிலை. செய்தியினைப் படிக்கையில் அந்த 'நாட்டுக் கவலையெல்லாம்' அவர்களுக்கிருக்குமா என்பதே சந்தேகம்தான். பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து தனது தாயை மறுகரையில் பார்த்து துள்ளிக் குதிக்கும் 26 வயது ஹாஜிரா பீபிக்கும், மகள் கையில் தனது ஒரு வயது பேத்தியைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் இதயத்தை உறைய வைக்கும் குளிந்த தண்ணீரில் குதித்து அக்கரைக்கு செல்ல முயன்ற ஹாஜிராவின் அம்மாவுக்கும் வேறு என்ன நாட்டுக் கவலை இருக்கப் போகிறது? தனது சகோதரனை மறுகரையில் கண்டதும் தனது அன்பளிப்பாக கொண்டு வந்திருந்த தேங்காயை எறிந்த ஐம்பது வயது மொகமது கரீமுக்கும் அந்த தேங்காயை பிடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று ஏறக்குறைய தண்ணீரில் விழப்போய் மற்றவர்களால் காப்பாற்றப்பட்ட முஜித்துக்கும் வேறு என்ன நாட்டுக் கவலை இருக்கப் போகிறது? ஒருவருக்கொருவர் செய்திகளை கற்களில் வைத்துக் கட்டி எறிய ...அதிலும் பல செய்திகள் துரதிஷ்டவசமாக நீரில் விழுந்து ஓடி மறைய 'அழுகையும், கூச்சலும் ஆரவாரமும் எங்கும் நிறைந்திருந்ததாக' பத்திரிக்கை எழுதுகிறது.

இத்தனை களோபரத்திற்கும் காரணம் பேராசை பிடித்த சில மனிதர்கள்! அவர்களால் நிகழ்ந்த ஒரு சண்டை!! தொடர்ந்து நிகழும் பயங்கரவாதம்!!! ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த சண்டையில் இந்தப்பக்கம் கொஞ்சம் அந்தப் பக்கம் கொஞ்சம் என பிரிந்து போனது இரு கிராமங்கள். ஏதோ அவ்வப்பொழுது பிரிந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பைனாகுலர் மூலமாகவாவது எப்போதாவது பார்த்துக் கொண்டதும் காஷ்மீர் போராட்டம் பெரிய அளவில் வெடித்த பிறகு நின்று போனது. கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளாக நதியை ஒட்டி ஓடும் சாலைக்கு 100 மீட்டர் தூரத்திற்குள் யாராவது வந்தாலே இந்திய காவல் கண்காணிப்பு கோபுரத்தில் இருந்து இயந்திரத் துப்பாக்கி சீற ஆரம்பித்து விடுமாம். யார் செய்த புண்ணியமோ இரண்டு வாரம் முன்பு சண்டை நிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட நீலம் நதி சாலை திறக்கப்பட்டதாக அறிவிப்பு ஏதும் வெளியாக வில்லையென்றாலும் அவ்வாறு மக்களிடையே செய்தி பரவ இருபுறமும் ஏற்பட்ட மக்கள் எழுச்சியைக் கண்டு ராணுவமும் அதைத் தடுக்க முயலவில்லை. அங்கிருந்த சில ராணுவ வீரர்களும் மக்கள் ஆர்வமிகுதியில் ஆற்றுக்குள் பாய்வதை தடுக்கும் பணியில்தான் ஈடுபட்டிருந்தார்களாம்....இவர்களுக்கெல்லாம் வேறு என்ன கவலை இருக்கப் போகிறது?

முகமது முஜித் கூறுவது போல, 'இது ஒரு சாதாரண தேங்காயாக இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு இதுதான் உலகமே! பதினான்கு வருடம் கழித்து எனது சகோதரனை சந்திக்கிறேன். ஏதோ அவனைப் பார்த்தேன். அவனருகே நின்று பேசும் ஒரு நாளும் வரும்' என்பது மட்டும்தானே இவர்களது கவலையாக இருக்க முடியும்.

நிலவில் இந்தியன், செவ்வாயில் இந்திய ரோபோட் எனவும் அப்துல் கலாம் கனவு காணலாம். ஒரு சாதாரண இந்தியனான எனது கனவு இதுதான்.

தெற்காசிய நாடுகளின் கூட்டமைப்பில் புதிய அங்கத்தினராக காஷ்மீர் நுழைய வேண்டும். சார்க் அமைப்பின் அலுவலகங்கள் அனைத்தும் காஷ்மீரத்தில் அமைந்திடல் வேண்டும். சுவிட்சர்லாந்தினைப் போல ராணுவம் இல்லாத நாடாக காஷ்மீரம் இருத்தல் வேண்டும். இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் காஷ்மீர பாதுகாப்புக்கு பொறுப்பாளியாக வேண்டும். காஷ்மீரம் எந்த நாட்டு கலகத்திலோ, சண்டையிலோ சார்பு நிலை எதுவும் எடுக்கவியலாத அயல்நாட்டுக் கொள்கையை அதன் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை ஷரத்தாக அமைக்க வேண்டும். முழுக்க முழுக்க மதச்சார்பற்ற நாடாக அதன் அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்படல் வேண்டும். அதில் சிறுபான்மையினருக்கு நம் நாட்டு சட்டம் போலவே சிறப்புரிமை அளிக்கப்படல் வேண்டும். நாடு திரும்ப விரும்பும் பண்டிட்கள் அனைவரையும் ஏற்றுக் கொள்ளல் வேண்டும். அவர்களுக்கு குடியிருப்பு மனை வழங்க வேண்டும். விரும்பாதவர்களுக்கு அவர்களின் இழப்புக்கு தகுந்த நஷ்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் அல்லது இருநாட்டு குடியுரிமை வழங்கப்படல் வேண்டும்.

மேலும், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையான ஷரத்துகளை மாற்றம் செய்ய எந்த காஷ்மீர் அரசாவது முயன்றால்...இந்தியாவோ அல்லது பாகிஸ்தானோ அதனைத் தடுக்க ஐநா உதவியுடன் பலப்பிரயோகம் செய்யலாம். இதற்கான முத்தரப்பு ஒப்பந்தம் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் கையெழுத்து செய்து அதனை காஷ்மீர மக்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா என்று அறிய ஒரு வாக்கெடுப்பும் (ரெபரெண்டம் அல்லது பிளீபிசைட்) நடத்தலாம். இதன் மூலம் காஷ்மீர மக்கள் தங்களது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையான ஷரத்துகளை மாற்றவியலாத வண்ணம் செய்யலாம். சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் பேணப்படுகிறதா என்பதை கண்காணிக்கவும் தீர்மானிக்கவும் சர்வதேச ஆணையம் ஒன்றினை ஏற்படுத்தலாம்.

பிறகு சீனாவிடமும் 'உனக்கு இன்னாபா பிரச்னை. பிசாத்து ரெண்டரையணா நிலம்தானே.....இங்க அது நிறையவே இருக்கு. உனக்கு வேண்டியத எடுத்துக்கோ. விடு என்னை. நான் பாட்டுக்கு இந்த டாங்கு பாங்குன்னு செய்யறத விட்டுட்டு கூட ரெண்டு ஸ்கூலு கட்டுற வழியப் பாக்குறேன்னு' சொல்லலாம். இன்னும் என்னன்னவோ செய்யலாம் போங்க......

தெற்காசிய கூட்டமைப்பை ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பு அளவுக்கு வலுப்படுத்தி...பலரது அகண்ட பாரத கனவினையும் வைக்கேறியசாக நிறைவேற்றலாம். குறைந்த பட்சம் ஹாஜிரா பீபிக்கு தனது அம்மாவின் கைகளில் தனது மகளைக் கொடுத்து பெருமைப்படவாவது ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்த முடியாதா?


இக்கட்டுரை, அதில் கூறப்பட்ட செய்தியினை படித்த உணர்வினால் உந்தப்பட்டு ஒரு மடலாக மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் மரத்தடி குழுமத்திற்காக எழுதப்பட்டது. ஆனால், நான் எதிர்பார்த்திராத எழுத்தாளர் ஒருவர் தனது இருவரி பாராட்டினை தனிமடலில் அனுப்பியிருந்தார். எனவே இதனை எனது வலைப்பதிவில் பதிவது நன்று என நம்புகிறேன்.